Malakas na sumigaw iyong dalagitang nakaupo sa tulak-tulak na wheelchair noong dalawa o tatlong kasambahay at nag-umpisang magpupumiglas kaya naman nahinto sila sa paggalaw sa hallway. Agad akong nagtago sa madilim na corner ng pasilyo at isinandal ang likuran sa pader habang pinakikinggan mabuti ang pinag-uusapan nila roon.
“Pakawalan niyo ‘ko, please po! Nagmamakaawa ako!”
“Huwag kang maingay! Natutulog na ang lahat!” Ani noong isa sa matatandang babaeng kasambahay.
“Miss, pakiusap po! Maniwala kayo sa ‘kin! Sinadya ng roommate ko na sugatan ang mukha ko para dalhin niyo ako sa Underground Room! Pakawalan niyo na ‘ko at palampasin ang maliit na sugat na ‘to sa ‘king balat! Pakiusap!”
“Maliit man o malaki... hindi dapat magkaroon ng kahit isang galos o gasgas lamang ang isa sa inyong
