Ders başlamadan evvel Kahraman gelip yanıma oturdu. "Okula geldiğin mavi gözlü adamı demin Hamiyet ile çıkarken gördüm," diyen Kahraman'a yan bir bakış atıp tekrar önüme baktım. Bakışları üzerimde gezinirken bir şey söylememi beklediğini anladım.
"Eee!" dedim ve somurtarak kalemi elimde çevirmeye devam ettim. Kalemi parmaklarımın arasından geçirip çevirirken sanki Hamiyet'i evire çevire dövüyormuşum gibi hissettim.
"Ağlaman gerekmiyor muydu?" Kahraman kaşlarını çatıp elini omzuma koydu. "Omzumda ağlayabilirsin..." dediğinde klişenin alasını yaşamak üzere olduğumu anladım. Kız ağlar, çocuk teselli eder ve aşk!
"Neden ağlayayım, abim manita yaptı diye mi?" Kahraman'ın teselliye hazır elini tutup sıraya koydum.
"Abin mi? Ben şey sandım..." dedi ağzında lafı geveleyerek.
"Olur
