Abimin kolunda seke seke yürümeye devam ederken, "Abi ne gerek var ben taksiyle giderdim!" diye veryansında bulundum. Adım Mehir değil Maral olmalıydı. Ne kadar da güzel sekiyordum.
"Sus Mehir!" diyen abimi dinleyip elbette susmadım. 'Sussam olmaz, konuşsam duymaz... Duysa anlamaz, anlasa takmaz...' moduna giren abime bu kafiyeli mısrayı söylemeyi çok isterdim ancak takılmadan uçma ihtimalini göze almadım.
"Abi sus diyorsun ama ben gerçekten yalnız gidebilirim!" deyip ikna çalışmalarına devam ettim. Okula velimle gidecek yaşları geride bırakmıştım. Bunu abime anlatacak biri olsaydı keşke!
"Tersimdesin sarı civciv!" diye çıkışan abime manidar bakışlarımı yolladım.
"Senin yaptığın gider, benim hoşuma gider tatlı çocuk..." Survivor anılarımı tazelerken abimin vahşi bakışlarını
