What They Choose

KABANATA 7

The Night They Almost Give In

Nang gabing iyon, umulan nang mas malakas kaysa sa mga nauna.

Parang may galit ang langit—o baka katotohanan lang na matagal nang gustong bumagsak.

Nasa hotel si Elara para sa isang overnight client meeting. Isang maling desisyon, sabi ng isip niya. Isang gabing hindi niya dapat pinayagan. Pero nang marinig niya ang mahinang katok sa pinto, alam niyang hindi na ito tungkol sa trabaho.

Pagbukas niya, naroon si Adrian.

Basang-basâ ang buhok. Walang tie. Walang CEO mask. Isang lalaking pagod na sa pagpigil.

“Tell me everything,” sabi niya, diretso. “Tonight.”

Hindi siya nagtanong kung puwede siyang pumasok. Hindi na rin siya pinigilan ni Elara.

Isinara niya ang pinto.

Ang katahimikan sa pagitan nila ay masikip, parang silid na kulang sa hangin. Tumayo sila nang magkaharap—magkalapit, pero hindi pa rin nagtatagpo.

“I didn’t just leave because of work,” sabi ni Elara sa wakas.

Alam niyang oras na. Wala nang ligtas na bersyon ng katotohanan.

Limang taon na ang nakalipas, hawak niya ang resulta ng test sa banyo ng apartment.

Positive.

Umupo siya sa sahig. Tahimik. Walang luha. Dahil ang unang pumasok sa isip niya ay hindi takot—kundi si Adrian. Ang mga plano nito. Ang mundo nitong nagsisimula pa lang.

Nang araw ding iyon, nakatanggap siya ng tawag mula sa doktor. May komplikasyon. Hindi sigurado. Maraming kung.

Sa sala, naroon si Adrian, masaya, nagkukuwento tungkol sa bagong deal—sa future na sabay nilang bubuuin.

At doon niya naramdaman ang bigat ng desisyon.

Kung magsasalita siya, babaguhin niya ang direksyon ng buhay nito. Kung mananatili siya, baka mawala ang sarili niya sa pagitan ng pag-asa at takot.

Kaya pinili niyang umalis.

Hindi dahil mahina siya.

Kundi dahil sobrang mahal niya.

“Why didn’t you come back?” tanong ni Adrian sa kasalukuyan, basag ang boses.

“Because I lost it,” sagot niya. “And I didn’t know how to face you after that.”

Lumapit si Adrian. Dahan-dahan. Parang bawat hakbang ay tanong.

“You decided for me,” sabi niya. Walang galit. Puro sakit.

“I know.”

Huminto siya sa harap niya. Isang pulgada na lang ang pagitan. Ramdam niya ang init ng dibdib nito, ang pamilyar na bigat ng presensya.

“I hated you for leaving,” bulong ni Adrian. “But I never stopped wanting you.”

Umangat ang kamay niya, sinadyang hawakan ang baywang ni Elara—una, marahan. Parang humihingi ng pahintulot. Nang hindi siya umatras, humigpit ang hawak.

Ang mundo ay lumiit sa pagitan nila.

“Adrian,” sabi ni Elara, nanginginig. “If we do this—”

“I know,” sagot niya. “I know.”

At sa wakas, nagtagpo ang labi nila.

Hindi nagmamadali. Hindi marahas. Isang halik na puno ng limang taong pigil—parang kumpirmasyon na totoo ang lahat. Na hindi sila guni-guni. Na ang apoy ay hindi pa rin patay.

Hinila siya ni Adrian palapit, noo sa noo, hininga sa hininga. Ang mga kamay—mapanganib na sigurado. Ang mga alaala—bumubuhos.

Isang hakbang pa sana. Isang desisyong hindi na mababawi.

Knock. Knock.

Parang baril ang tunog sa katahimikan.

Sabay silang humiwalay.

“Mister Reyes?” tawag mula sa labas. “Urgent. The board is calling. Now.”

Nanatiling nakapikit si Adrian. Parang pinipigilan ang sarili na huwag bumalik sa kanya.

“I have to go,” sabi niya sa wakas.

Tumango si Elara, pilit bumabalik sa sarili. “I know.”

Bago siya tuluyang lumabas, huminto si Adrian sa pinto.

“This changes nothing,” sabi niya. “And everything.”

Pag-alis niya, naupo si Elara sa gilid ng kama, hawak ang dibdib na parang doon nakatago ang mundo.

Dahil alam na nila ngayon—

hindi na sila nagkukunwari.

At ang susunod na gabi—

may kapalit na.