What They Choose

KABANATA 6

When Control Slips Further

Hindi na pareho ang hangin matapos bumalik ang ilaw.

Alam iyon ni Adrian sa paraan ng pag-iwas ni Elara sa mga sumunod na araw—mas maiksi ang sagot, mas maaga ang pag-alis, mas mahigpit ang kapit sa propesyonal na maskara. At alam din niya iyon sa sarili—sa kung paanong mas madalas na siyang natitigilan, mas madalas na ang kamay niya’y kusang humahanap ng bulsa, parang doon lang ligtas.

Pero ang kontrol, minsan, mas madaling mabasag kapag pinipilit mong buuin.

Isang site visit ang nagdala sa kanila sa iisang sasakyan. Ulan ulit. Trapik. Isang oras na magkatabi, magkalapit, tahimik. Ang city lights ay naglalaro sa salamin, at ang katahimikan ay masyadong puno.

“Left,” sabi ni Elara, nakatingin sa tablet.

Lumiko si Adrian. Sa isang lubak, bahagyang napaangat ang kamay niya—isang instinct—at sinadyang inilapat sa siko ni Elara para alalayan siya.

Isang simpleng hawak.

Isang sandaling hindi aksidente.

Napahinto ang paghinga ni Elara.

“Sorry,” sabi ni Adrian agad, pero hindi niya inalis ang kamay.

“Adrian,” mahina ang tawag niya—hindi babala, hindi paanyaya. Isang paalala.

Dahan-dahan niyang inalis ang kamay. Pero huli na. Ang init ay naiwan.

Pagdating sa site, naghiwalay sila. O sinubukan. Sa isang makipot na hallway, muling nagtagpo ang landas nila. Walang ibang tao. Walang ingay. Tanging ang ulan sa labas at ang t***k na pareho nilang naririnig.

“Why does it feel like you’re still leaving?” tanong ni Adrian, pagod na ang boses.

Napapikit si Elara. At doon—doon siya bumitaw sa katahimikan.

Limang taon na ang nakalipas, hindi lang trabaho ang hawak niya.

May resulta ng test.

May tawag mula sa ospital.

May salitang hindi niya kayang isama sa pangarap ni Adrian noon.

She was scared. Not of love—of becoming someone else’s reason to stop.

Nakatayo siya noon sa harap ng salamin, hawak ang papel, nanginginig ang kamay. Sa kabilang kwarto, naroon si Adrian, nagpa-plano ng hinaharap na may sila sa bawat pangungusap.

Hindi niya sinabi.

Hindi dahil hindi siya nagmahal.

Kundi dahil masyado.

“Because I didn’t trust myself to stay,” sabi ni Elara sa kasalukuyan, basag ang boses. “And I didn’t want you choosing between me and everything you were becoming.”

Lumapit si Adrian. Hindi na bilang CEO. Hindi na bilang lalaking may kontrol. Kundi bilang taong nasaktan at hindi pa rin tapos magmahal.

“Let me choose,” sabi niya.

Magkalapit na sila. Masyadong malapit. Ang hininga niya’y sumasalubong sa kanya. Ang mga mata—wala nang distansya.

Umangat ang kamay ni Adrian, sinadyang hawakan ang pulso ni Elara. Banayad. Sigurado. Isang hawak na humihingi ng pahintulot kahit huli na.

Hindi umatras si Elara.

Lumapit pa siya—isang pulgada na lang. Ang mundo’y lumiit sa pagitan ng kanilang labi. Ang oras ay naghintay.

“At this line,” bulong ni Adrian, “we won’t be able to pretend.”

Napapikit si Elara. Ang labi niya’y halos dumampi—isang almost-kiss na parehong gusto, parehong kinatatakutan.

Bumukas ang pinto sa dulo ng hallway.

Sabay silang humiwalay.

Parang nahuli sa isang krimen na wala pang nangyayari—pero pareho nilang alam ang hatol.

Paglakad palayo ni Elara, ramdam niya ang panginginig sa kamay niya. Si Adrian naman ay nanatili, nakapikit, humihinga—pilit binabalik ang kontrol na unti-unting nadudulas.

Dahil ngayon, malinaw na:

Hindi na sapat ang pag-iwas.

At ang susunod na linya—

mas mahirap nang hindi tawirin.