What They Choose

KABANATA 5

Ang Unang Bitak

Hindi inaasahan ni Adrian na ang unang bitak sa kontrol niya ay manggagaling sa isang bagay na ganoon kasimple.

Isang power outage.

Gabi na. Umuulan sa labas—hindi malakas, pero tuloy-tuloy, parang paulit-ulit na tanong na ayaw tantanan. Naiwan silang dalawa sa executive floor, naghahabol ng deadline na hindi na puwedeng ipagpabukas.

At biglang—patay ang ilaw.

Isang saglit na dilim. Isang hindi sinasadyang paghinto.

Narinig niya ang mahinang hinga ni Elara sa loob ng conference room.

“Okay ka lang?” tanong niya, mas mabilis ang boses kaysa sa plano niya.

“Oo,” sagot nito. “Mukhang buong building.”

Lumapit siya sa pinto, binuksan. Ang ilaw mula sa lungsod ang tanging liwanag—naglalatag ng mga anino sa salamin, sa mesa, sa pagitan nilang dalawa.

Mas malapit sila kaysa sa nararapat.

“Facilities said twenty minutes,” sabi ni Adrian, hawak ang phone. “We can wait here.”

Tumango si Elara. Umupo sa gilid ng mesa. Nakalugay ang buhok, bahagyang basa ang balikat ng blazer. At doon—doon niya naramdaman ang unang pagdulas ng kontrol.

Dahil biglang bumalik ang alaala.

Limang taon na ang nakalipas.

Parehong ulan.

Parehong gabi.

Nasa maliit nilang apartment si Elara noon, hawak ang phone na nanginginig sa kamay. Si Adrian ay nasa harap niya—mas bata, mas bukas ang mukha, mas handang umasa.

“Tell me it’s not true,” sabi niya noon. “Tell me you didn’t plan to leave without saying goodbye.”

Hindi siya umiyak. Hindi siya sumigaw. Pinili niyang maging matatag—ang uri ng tapang na nakakasakit.

“I got an offer abroad,” sabi niya. “I need to take it.”

“For how long?”

Hindi siya sumagot agad. Dahil ang totoo—baka hindi na siya babalik.

“You could’ve told me,” sabi ni Adrian, basag ang boses. “We could’ve talked.”

Kung nagsalita pa siya noon, babagsak ang lahat ng depensa niya. Kaya pinili niyang manahimik.

“Goodbye, Adrian,” sabi niya.

At doon siya tuluyang nawalan ng boses sa loob ng limang taon.

“Adrian.”

Bumalik siya sa kasalukuyan sa pagbigkas ni Elara sa pangalan niya—hindi sir, hindi Mr. Reyes. Siya lang.

“Are you okay?” tanong nito.

Isang hakbang ang inilapit niya. Hindi sinasadya. O baka matagal nang hinihintay.

“Why didn’t you tell me?” tanong niya, mahina. Hindi akusasyon—pagod.

Nakatitig si Elara sa sahig. “Because I was scared.”

“Of what?”

“Of staying,” sagot niya. “And losing myself.”

Mas lumapit pa siya. Masyado na. Ramdam niya ang init ng katawan nito. Ang pamilyar na samyo. Ang alaala ng mga gabing ganito rin ang pagitan—isang maling galaw lang.

Umangat ang kamay niya—hindi para hawakan. Para pigilan ang sarili.

“Don’t,” bulong ni Elara, halos pakiusap.

At doon—doon siya tuluyang nabitawan ng kontrol.

Dahil hindi niya inalis ang kamay niya agad.

Nanatili iyon sa ere, nanginginig, tapat sa pagitan ng pagnanais at pagpigil. Isang sandali na puwedeng magbago ng lahat.

Bumukas ang ilaw.

Sabay silang umatras.

Parang walang nangyari.

Pero pareho nilang alam—

may nabasag na.

At hindi na iyon maibabalik sa dati.