Stardust & Scars

CHAPTER 24: Debut Night

LUNA'S POV

DEBUT NIGHT — TOMORROW

Hindi ko maalis ang tingin ko sa screen.

Bukas.

Isang araw.

Pagkatapos ng lahat ng nangyari—

may debut kami.

Parang isang masamang biro.

Ilang buwan kaming nagsanay para sa pangarap na ito.

Ilang beses kaming pinagalitan.

Ilang beses kaming pinaiyak.

Ilang beses kaming pinagsabihang hindi kami sapat.

At ngayon, sa isang iglap—

handa na raw kaming mag-debut.

Pero bakit parang mas nakakatakot pa ito kaysa sa lahat ng pinagdaanan namin?

"May mali."

Boses ni Mika.

"Malaki."

Tumango ako.

"Hindi tayo dapat nagde-debut bukas."

Tumingin si Sienna sa entablado.

"Pero may pangalan na tayo."

STARDUST.

Aira wasn't there.

At iyon ang pinakamasakit.

"Nasaan si Aira?"

Walang sumagot.

Lumapit si Elise sa malaking pintuan.

May maliit na screen.

Ipinakita nito ang listahan.

LUNA — MAIN VOCAL

MIKA — MAIN DANCER

SIENNA — LEAD VOCAL

CLARISSE — RAPPER

AIRA — LEAD DANCER

Napaatras ako.

"Apat lang tayo."

Elise shook her head.

"Hindi."

Tumingin siya sa listahan.

"Limang miyembro pa rin."

"Pero wala si Aira."

"Kasama siya sa debut."

"Nasaan siya?"

Hindi siya sumagot.

Biglang umilaw ang entablado.

At may lumabas na bagong salita.

REHEARSAL STARTS IN 10 MINUTES.

Mika laughed bitterly.

"Talaga?"

"Pagkatapos ng lahat?"

Sienna whispered:

"Baka gusto nilang ipakitang normal lang ang lahat."

Napatingin ako sa entablado.

"Kung ganoon..."

Huminga ako.

"...magpapanggap tayong normal."

---

MIKA'S POV

Pumasok kami sa rehearsal room.

Malaki.

Mas malaki kaysa sa training room na nakasanayan namin.

May salamin.

May ilaw.

May sound system.

May mga camera sa bawat sulok.

At sa gitna—

may limang marka sa sahig.

Isa para sa bawat miyembro.

Napatingin ako sa sarili kong marka.

MIKA.

Sa tabi nito—

CENTER.

Natawa ako.

"Ako ang center?"

Tumingin si Luna.

"Parang mali."

"Sigurado."

Lumapit si Sienna.

"Ikaw ang center?"

"Parang ganoon."

May speaker na bumukas.

"Positions."

Boses ng koreograpo.

Hindi namin siya nakikita.

"Unang posisyon."

Tumayo kami.

"Musika."

Biglang tumugtog.

Mabilis.

Malakas.

At pamilyar.

Napahinto ako.

"Kilala ko 'to."

Luna looked at me.

"May narinig na tayo."

"Sa unang audition."

Tumango siya.

"Oo."

Ilang segundo lang—

nakakilos na kami nang sabay-sabay.

Hindi namin kailangang isipin.

Kabisado ng katawan namin.

Left.

Right.

Turn.

Drop.

Step.

Pose.

Natapos ang kanta.

Tahimik.

Then the speaker said:

"Mahusay."

Mika frowned.

"Parang masyado tayong sanay."

Sienna looked at her.

"Parang dati na nating ginawa."

At doon ko naintindihan.

Hindi ito unang rehearsal.

Ito ang rehearsal na matagal na naming ginawa—

pero binura sa alaala namin.

---

SIENNA'S POV

May naramdaman akong kakaiba.

Habang nagsasanay kami—

parang may mga larawan sa salamin.

Isang mas lumang bersyon namin.

Mas bata.

Mas payat.

Mas takot.

Nagsasanay sa parehong sayaw.

Parehong kanta.

Parehong entablado.

At si Aira—

nasa gitna.

Hindi si Mika.

Hindi si Luna.

Si Aira.

"Aira."

Bigla akong huminto.

Nawala ang larawan.

"Lahat kayo."

Napatingin sila sa akin.

"May nakita ako."

"Ano?"

"Si Aira."

Tahimik.

"Nasaan siya?"

"Hindi ko alam."

Then—

the mirror flickered.

May video.

Aira.

Nagsasanay.

Nakangiti.

At sa likod niya—

kami.

Pero may isa pang tao.

Isang batang babae.

Hindi ko makita ang mukha.

Huminto ang video.

May lumabas na salita.

ORIGINAL LINEUP.

Anim na pangalan.

AIRA

LUNA

MIKA

SIENNA

CLARISSE

ELISE

Namutla ako.

"Anim tayo dati."

Mika stared at the screen.

"Pero bakit lima ang debut?"

Unti-unting lumitaw ang isang pulang linya sa ilalim ng pangalan ni Elise.

REPLACEMENT MEMBER.

Napatingin kaming lahat sa kanya.

Elise froze.

"Elise..."

"Hindi."

"May nakasulat."

"Hindi ko alam."

"Ikaw ang replacement?"

Umiling siya.

"Hindi."

Then the screen changed.

REPLACEMENT FOR: ARIA VALE

Napatigil ako.

"Ariel?"

Elise closed her eyes.

"Ang tunay niyang pangalan."

---

CLARISSE'S POV

Naramdaman kong bumalik ang sakit ng ulo ko.

Aria.

Hindi Ariel.

Aria Vale.

Ang pangalan na matagal kong pilit kinalimutan.

Lumapit ako sa screen.

"May mali."

Mika looked at me.

"Ano?"

"Aria was never Subject 005."

Tahimik.

"Kung gayon?"

"Subject 005 was..."

Hindi ko matuloy.

Then the door opened.

Isang lalaki ang pumasok.

Director.

Pareho pa rin ang mukha niya.

Pareho ang malamig na ngiti.

"Magandang gabi."

Mika stepped forward.

"Nasaan si Aira?"

"Darating siya."

"Nasaan siya ngayon?"

"Sa rehearsal."

"Pero wala siya rito."

He smiled.

"May ibang rehearsal."

Luna stepped forward.

"Saang lugar?"

"Sa entablado."

Tumingin siya sa akin.

"At bukas, makikita ninyo siya."

"Kasama namin?"

"Oo."

"Sigurado ka?"

"Oo."

"At kung hindi?"

He smiled.

"Kung hindi..."

Huminto siya.

"...hindi na siya Aira."

---

LUNA'S POV

Tumigil ang mundo ko.

"Ano'ng ibig mong sabihin?"

Lumapit ang direktor.

"May mga bagay na hindi dapat alalahanin."

"Hindi mo siya gagalawin."

"Hindi ko kailangang galawin."

"Kung gayon sino?"

He looked at me.

"Ikaw."

Napaatras ako.

"Anong ginawa ko?"

"May ginawa ka noon."

"Ano?"

"Binago mo ang alaala niya."

"Para protektahan siya."

"Pero ang alaala ay parang sugat."

Tumigil siya.

"Kapag paulit-ulit mong binubuksan..."

"...mas lalo itong dumudugo."

Mika moved beside me.

"Layuan mo siya."

Ngumiti siya.

"Bukas."

"Anong bukas?"

"Kapag nasa harap na kayo ng libo-libong tao."

Then he walked away.

"Malalaman ninyo kung sino talaga ang Stardust."

---

AIRA'S POV

Nagising ako sa isang maliit na silid.

May salamin.

May upuan.

At isang puting damit.

May nakasulat sa salamin.

AIRA.

Pinunasan ko ito.

Sa ilalim—

may ibang pangalan.

ARIA.

Napahawak ako sa salamin.

"Aria..."

May boses sa likod.

"Mas gusto mo ba ang pangalang iyon?"

Napalingon ako.

Ang babae.

Hindi ko siya kilala.

Pero may hawak siyang litrato.

Anim kaming babae.

Bata.

Nakangiti.

Ako.

Luna.

Mika.

Sienna.

Clarisse.

Elise.

"Matagal nang wala ang pangalang Aria."

"Bakit?"

"Dahil iyon ang pangalan ng batang namatay."

Nanlamig ako.

"Pero buhay ako."

"Ang katawan."

Tumingin siya sa akin.

"Ang alaala, hindi."

"Anong ginawa ninyo sa akin?"

"Pinrotektahan ka."

"Sa pamamagitan ng pagsisinungaling?"

"Sa pamamagitan ng pagbura."

Tumayo ako.

"Nasaan ang mga kaibigan ko?"

"Bukas makikita mo sila."

"Sa debut?"

Tumango siya.

"Sa entablado."

"At pagkatapos?"

Ngumiti siya.

"Pagkatapos ng debut..."

Huminto siya.

"...aalalahanin mo na kung sino ka."

---

LUNA'S POV

Lumipas ang gabi.

Hindi kami pinayagang lumabas.

Hindi rin kami pinayagang makipag-usap sa ibang trainees.

Parang kulungan.

Pero sa unang pagkakataon—

hindi ako natatakot mag-isa.

Dahil nandito sila.

Mika.

Sienna.

Clarisse.

Elise.

Nakaupo kaming apat sa backstage.

Tahimik.

May pagkain sa mesa.

Rice.

Chicken.

Gulay.

Prutas.

Pero walang kumakain.

Sienna finally spoke.

"Naalala ninyo noong training?"

Tumawa si Mika.

"Yung pinapagalitan tayo dahil mali ang kamay?"

"Oo."

"At yung diet?"

"Oo."

Napangiti ako.

"Akala ko dati iyon ang pinakamahirap."

Clarisse laughed.

"Mas madali pala ang gutom kaysa sa malaman kung sino ka."

Tumawa kami.

Mahina.

Pero tunay.

Ilang sandali—

parang normal lang.

Parang apat na babae lang kaming naghihintay sa debut.

Then Sienna whispered:

"Kapag nakalabas tayo..."

"Ano?" tanong ko.

"Magde-debut pa rin tayo."

Mika nodded.

"Oo."

Clarisse smiled.

"At kahit anong mangyari..."

Tumingin siya sa amin.

"...hindi tayo maghihiwalay."

Elise remained silent.

Tumingin ako sa kanya.

"Ikaw?"

She smiled.

"Oo."

Hindi ko alam kung bakit—

pero parang may lungkot sa ngiti niya.

---

ELISE'S POV

May hawak akong maliit na larawan.

Ang nanay ni Luna.

At sa likod niya—

ako.

Bata.

Nakatayo sa tabi niya.

May hawak akong maliit na bituin.

Hindi ko pa sinabi sa kanila.

Na bago pa nagsimula ang audition—

kilala ko na silang lahat.

Hindi lang bilang trainees.

Hindi lang bilang kaibigan.

Kundi bilang mga batang minsan ko nang pinangakuan na ililigtas.

At nabigo ako.

May kumatok sa pinto.

Pumasok ang direktor.

"Elise."

Tumayo ako.

"Ano?"

"Handa ka na?"

"Para saan?"

"Para tuparin ang pangako mo."

Nanigas ako.

"Anong pangako?"

"Alam mo."

Lumapit siya.

"Kapag nagsimula ang debut..."

Tumigil siya.

"...si Luna ang dapat mawala."

Napapikit ako.

"Hindi."

"May kasunduan tayo."

"Wala akong kasunduan."

"Mayroon."

Inilabas niya ang isang lumang papel.

May pirma.

ELISE MARIE SANTOS

Namutla ako.

"Pinirmahan mo ito noong labing-apat ka."

Hindi ako makapagsalita.

"Pinili mong iligtas ang pamilya mo."

Tumulo ang luha ko.

"At kapalit?"

"Isang tao."

Tumingin siya sa backstage.

Kay Luna.

"Siya."

---

LUNA'S POV

Nagsimula ang countdown.

00:10:00

Sampung minuto bago kami lumabas.

May stylist na nag-aayos sa buhok namin.

May makeup artist.

May mga staff na tumatakbo.

May mga camera.

May audience sa kabilang side.

Naririnig ko ang sigawan.

"Stardust!"

"Stardust!"

"Stardust!"

Napangiti ako.

Ito na.

Ang pangarap.

Pero sa loob ko—

takot.

Mika held my hand.

"Handa ka?"

"Hindi."

Tumawa siya.

"Ako rin."

Sienna joined.

"Takot?"

"Oo."

Clarisse smiled.

"Sabay-sabay?"

Tumango kami.

"Isa."

"Dalawa."

"At..."

Bago ko sabihin ang tatlo—

bumukas ang backstage door.

Pumasok si Aira.

Nakatayo siya.

Nakangiti.

Pero may kakaiba.

Ang mga mata niya.

Parang hindi siya ang Aira na kilala namin.

Lumapit siya.

"Handa na?"

Tumango ako.

"Aira..."

"Oo?"

"Okay ka lang?"

Ngumiti siya.

"Oo."

Then she whispered something only I could hear.

"Luna."

"Oo?"

"Huwag kang tumingin sa likod."

Napakunot ang noo ko.

"Bakit?"

"Kapag nakita mo..."

Tumigil siya.

"...hindi mo na kayang magpanggap."

Biglang tumawag ang stage manager.

"Stardust! Sampung segundo!"

Tumayo kami sa posisyon.

Ang puso ko ay parang sasabog.

Nine.

Eight.

Seven.

Six.

Five.

Four.

Three.

Two.

One.

Bumukas ang ilaw.

At sabay-sabay kaming lumakad papunta sa entablado.

Napakalakas ng sigawan.

Mga ilaw.

Mga camera.

Mga taong sumisigaw ng pangalan namin.

Sa unang pagkakataon—

hindi kami trainees.

Hindi kami subjects.

Hindi kami mga batang pinipilit kontrolin.

Kami ang Stardust.

Nagsimula ang kanta.

At kumilos kami.

Sabay.

Eksakto.

Walang mali.

Parang ginawa na namin ito nang daan-daang beses.

Habang kumakanta ako, tumingin ako sa audience.

At doon ko nakita—

isang babae.

Nakatayo.

Hindi siya sumisigaw.

Hindi siya kumukuha ng litrato.

Nakatingin lang siya sa akin.

At hawak niya ang isang lumang bituin na papel.

Parehong-pareho ng bituin na nasa alaala ko.

Nanlamig ako.

Napatigil ang boses ko nang isang segundo.

Pero nagpatuloy ako.

Then the woman smiled.

At sinabi niya kahit malayo siya—

nabasa ko ang galaw ng labi niya.

"Anak."

Nawala ang balanse ko.

Si Mika immediately caught me.

Patuloy ang kanta.

Patuloy ang sayaw.

Pero hindi na ako nakikinig sa musika.

Dahil alam ko ang mukha ng babaeng iyon.

Hindi siya multo.

Hindi siya alaala.

Hindi siya panaginip.

Ang nanay ko.

---

MIKA'S POV

Napansin kong natulala si Luna.

"Luna."

Hindi siya sumagot.

Tumingin siya sa audience.

Sinundan ko ang tingin niya.

Wala.

Walang babae.

Parang hindi siya kailanman naroon.

"Luna."

Ngumiti siya.

"Okay ako."

Pero alam kong hindi.

Natapos ang kanta.

Napakalakas ng palakpakan.

Bumaba ang ilaw.

At bago kami tuluyang makaalis sa stage—

biglang nag-on ang malaking screen.

Hindi logo ng Stardust.

Hindi pangalan ng grupo.

Isang lumang video.

Anim na batang babae.

At isang babae sa likod nila.

Nanay ni Luna.

May hawak na kamera.

Nagsasalita siya:

"Kung nakikita ninyo ito..."

Natahimik ang buong audience.

"ibig sabihin successful ang debut."

Nanginginig si Luna.

"At kung successful ang debut..."

Huminto ang video.

Then she smiled.

"ibig sabihin buhay pa ang Project Stardust."

Nagkagulo ang audience.

May mga staff na nagsitakbuhan.

May sumigaw sa backstage.

"Patayin ang screen!"

Pero huli na.

May lumitaw na huling mensahe.

STARDUST WAS NEVER A GIRL GROUP.

Huminto ang screen.

Then—

IT WAS A MEMORY EXPERIMENT.

Napatingin kaming lahat kay Luna.

At sa unang pagkakataon—

nakita kong natakot si Elise.

Hindi dahil sa Project Stardust.

Kundi dahil sa huling lumitaw sa screen.

Isang pangalan.

PROJECT DIRECTOR:

LYRA VILLEGAS.

Nanigas si Luna.

"Lyra..."

Napaatras siya.

"Ako?"

Walang nakasagot.

At mula sa backstage—

narinig namin ang boses ng isang babae.

Mahina.

Pero malinaw.

"Luna."

Lumingon kami.

Nandoon ang nanay niya.

Buhay.

At ang unang sinabi niya ay:

"Anak..."

Huminto siya.

"...huwag mong paniwalaan ang lahat ng naalala mo."

TO BE CONTINUED.