Stardust & Scars

CHAPTER 23: Missing Vote

LUNA'S POV

Dugo.

Iyon agad ang nakita ko nang bumalik ang ilaw.

Pula sa sahig.

Pula sa kamay ni Mika.

At isang bakanteng puwesto kung saan dapat naroon si Aira.

"Aira?"

Walang sumagot.

"AIRA!"

Tumakbo ako papunta sa lugar kung saan siya huling nakatayo.

May dugo sa sahig, pero walang katawan.

"Nasaan siya?"

Mika knelt down.

"Hindi kanya."

"Sigurado ka?"

Tinitigan niya ang kamay niya.

"Hindi ko alam."

Sienna was crying.

"May kumuha sa kanya."

Napalingon kami kay Ariel.

Nakatayo siya sa kabilang bahagi ng silid.

Tahimik.

"Ikaw."

Lumapit ako.

"Anong ginawa ninyo kay Aira?"

Umiling siya.

"Hindi ako."

"Kung gayon sino?"

Hindi siya sumagot.

"Sabihin mo!"

"Siya ang pinili ng system."

"Pero hindi naman siya ang may dalawang boto!"

Ariel looked at the screen.

Doon ko napansin.

May bago na namang nakasulat.

VOTE TRANSFERRED.

Napatigil ako.

"Ano?"

LUNA — 1

SIENNA — 1

CLARISSE — 1

Then—

AIRA — 0

Mika stood.

"May naglipat ng boto."

Elise whispered:

"Oo."

"Kanino?"

Tumigil siya.

"Sa taong hindi natin napansin."

"Sinong tao?"

Hindi siya sumagot.

Lumapit ako.

"Elise."

Tumingin siya sa akin.

"May isa pang tao rito."

---

MIKA'S POV

"Imposible."

Binilang ko ang mga tao sa silid.

Ako.

Luna.

Sienna.

Clarisse.

Elise.

Ariel.

Anim.

Pero may isang tao pa.

Naramdaman kong bumigat ang dibdib ko.

"Yung lalaki."

Tumango si Elise.

"Oo."

"Nasaan siya?"

Biglang nagsara ang pinto.

At umilaw ang screen.

May video.

Live.

Nakikita namin ang isang mahabang hallway.

May isang taong naglalakad.

Hindi namin makita ang mukha.

Pero may hawak siyang bagay.

Isang ID.

Lumapit ang camera.

Nakita namin.

AIRA DEL ROSARIO

Napaatras si Sienna.

"Nasa kanya si Aira."

Tumango si Ariel.

"Oo."

"Ililigtas natin siya."

"Kung kaya ninyo."

Napatingin ako kay Ariel.

"Ano'ng ibig mong sabihin?"

"May kapalit."

"Anong kapalit?"

"Isang boto."

"Para kanino?"

Tumingin siya kay Luna.

"Sa kanya."

---

AIRA'S POV

Masakit.

Iyon ang unang bagay na naramdaman ko.

Masakit ang ulo ko.

Masakit ang balikat ko.

At hindi ko maigalaw ang kamay ko.

Nakatali ako sa isang upuan.

Madilim.

May isang ilaw sa ibabaw ko.

At sa harap—

isang lalaki.

Hindi ko makita ang mukha.

"Saan ako?"

"Sa lugar kung saan nagsimula ang lahat."

"Project Stardust?"

Tumango siya.

"Ikaw ang bumoto kay Luna."

Hindi ako sumagot.

"Oo."

"Bakit?"

"Hindi ko alam."

"Alam mo."

Umiling ako.

"May narinig ako."

"Ano?"

"Isang boses."

"Kanino?"

"Sa isip ko."

Tumawa siya.

"Hindi sa isip mo."

Napatingin ako.

"Kung gayon?"

"Sa loob mo."

Nanlamig ako.

"Anong ibig mong sabihin?"

Lumapit siya.

"May bahagi ng Project Stardust sa iyo."

"Hindi."

"Meron."

"Sinungaling."

"Kaya mong malaman ang susunod na kilos ng ibang tao."

"Hindi."

"Kapag galit si Luna, alam mong aalis siya."

Tahimik.

"Kapag natatakot si Sienna, alam mong siya ang unang iiyak."

"Kapag may sikreto si Clarisse, alam mong hindi niya sasabihin."

"At kapag may nagsisinungaling..."

Huminto siya.

"...alam mong si Elise."

Napatitig ako.

"Elise?"

"Oo."

"Sinungaling siya."

"Anong sikreto?"

"Siya ang may hawak ng huling susi."

"Anong susi?"

Ngumiti siya.

"Ang susi para lumabas."

---

CLARISSE'S POV

Hindi ko gusto ang ginagawa namin.

Pero wala kaming pagpipilian.

Nasa gitna kami ng isang lumang hallway.

May limang pintuan.

Sa bawat pinto—

isang pangalan.

LUNA

MIKA

SIENNA

CLARISSE

ELISE

At sa dulo—

isang malaking pintuan.

May nakasulat:

AIRA

"Maghihiwalay tayo?"

Tanong ni Sienna.

Umiling ako.

"Hindi."

"Pero paano natin siya makukuha?"

Tumingin ako sa mga pinto.

"May sistema."

"Anong sistema?"

"Isa lang ang puwedeng dumaan sa bawat pinto."

Mika looked at me.

"Alam mo ang lugar na 'to."

"Oo."

"Bakit?"

Tahimik ako.

"Dahil nakapunta na ako rito."

"Kailan?"

"Pitong taon na ang nakalipas."

"Kasama si Ariel?"

Tumango ako.

"At kasama si Lyra."

Luna looked at me.

"Ano ang nangyari?"

"May ginawa kaming test."

"Anong test?"

"Pagpili."

"At sino ang pinili?"

Napayuko ako.

"Ariel."

Tahimik.

"At mula noon..."

Tumingin ako sa pintuan ni Aira.

"...hindi na siya naging normal."

---

SIENNA'S POV

May nakita akong sulat sa sahig.

Kinuha ko.

PARA SA SUBJECT 005.

Napaatras ako.

"Ariel."

Kinuha ni Luna ang papel.

Binasa niya.

"Kung binabasa mo ito, ibig sabihin bumalik na ang Project Stardust."

"Huwag mong iligtas si Lyra."

Nanigas ako.

"Hindi dahil ayaw mong mabuhay siya."

"Kundi dahil kapag nailigtas mo siya..."

Huminto ang sulat.

May punit.

"May kasunod pa."

Hinahanap namin ang ibang bahagi.

Mika found it.

"…maaalala niya kung sino ang tunay na gumawa ng unang Project Stardust."

Napatigil si Luna.

"Ako?"

"Hindi."

Sabi ni Elise.

"Ikaw ang susi."

"Kung gayon sino ang gumawa?"

Walang sumagot.

Then—

may isa pang piraso ng papel sa ilalim ng pinto.

Kinuha ko.

At nabasa ko.

"Ang gumawa ay hindi isang tao."

"Ito ay isang pamilya."

---

LUNA'S POV

"Pamilya?"

Tumingin ako kay Elise.

"Anong pamilya?"

Hindi siya sumagot.

"Elise."

"Alam mo na."

"Hindi."

"Alam mo."

"Sabihin mo."

She closed her eyes.

"Ang pamilya mo."

Naramdaman kong parang nawala ang lakas sa katawan ko.

"Villegas?"

Tumango siya.

"Oo."

"Pero sinabi mong pinrotektahan ako ng nanay ko."

"Sinubukan niya."

"At ang pamilya namin?"

"May bahagi sa kanila na gumawa nito."

"Sinong bahagi?"

Elise looked at me.

"Ang lolo mo."

Nanigas ako.

"Patay na siya."

"Oo."

"Matagal na."

"Oo."

"Kung ganoon?"

"Ang Project Stardust..."

Tumigil siya.

"...ay nagsimula bago pa ipinanganak ang nanay mo."

---

MIKA'S POV

Hindi na ako nagulat.

Parang wala nang makakapagpabigla sa akin.

Pero may isang bagay akong napansin.

"Sandali."

Tumingin ako sa screen.

May bagong countdown.

05:00

"Limang minuto."

Ariel nodded.

"May limang minuto kayo."

"Para saan?"

"Para mahanap si Aira."

"At kung hindi?"

"Matatapos ang boto."

"At?"

"May mamamatay."

Napatingin ako kay Luna.

"Kung gayon, hindi tayo maghihiwalay."

Aira's voice suddenly came through the speaker.

"Maghiwalay kayo."

Napatingin kami sa speaker.

"Aira?"

"Naririnig ninyo ako."

"Lalabas ka."

"Hindi."

"Makinig ka."

"May alam ako."

"Ano?"

"May isang tao sa inyo na may susi."

Tumingin kaming lahat kay Elise.

"Elise?"

Hindi siya gumalaw.

Aira continued:

"Pero hindi niya alam na nasa kanya."

"Anong susi?"

"Ang alaala."

Tahimik.

"At kapag nahanap niya..."

Aira's voice trembled.

"...mabubuksan niya ang pinto."

"Anong pinto?"

"The first room."

---

ELISE'S POV

Hindi.

Hindi puwedeng.

Alam ko kung ano ang ibig sabihin.

Hinawakan ko ang leeg ko.

May necklace ako.

Matagal ko na itong suot.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero biglang naramdaman ko ang maliit na metal sa loob.

Tinanggal ko.

May maliit na compartment.

Binuksan ko.

May microchip.

Napaatras ako.

"Elise?"

Luna looked at me.

"May dala ka."

"Hindi ko alam."

"Anong nasa loob?"

"Memory chip."

Ariel's eyes widened.

"Ikaw."

"Anong ibig sabihin?"

"Ikaw ang nag-ingat."

"Para saan?"

"Para sa kanya."

Tumingin siya kay Luna.

"Sa nanay niya."

Nanginginig ang kamay ko.

"May iniwan siya sa akin."

"Anong iniwan?"

"Isang alaala."

---

LUNA'S POV

"Isaksak natin."

May lumang computer sa hallway.

Isinaksak namin ang chip.

Nag-on ang screen.

May video.

Nanay ko.

Mas bata.

Mas pagod.

At umiiyak.

"Kung nakikita mo ito..."

Huminga siya.

"...ibig sabihin hindi ko na kayang bumalik."

Napatakip ako sa bibig ko.

"Anak."

Parang direktang kinakausap niya ako.

"Hindi kita isinuko."

Tumulo ang luha ko.

"Pinili kitang ilayo."

"Pero may isang bagay akong hindi kayang sabihin sa iyo."

Tumigil siya.

"Ang unang Project Stardust..."

Napatingin siya sa likod.

"...ay hindi ginawa para sa mga idol."

Huminga siya.

"Para ito sa mga batang may kakayahang makaimpluwensya sa alaala ng ibang tao."

Nanlamig ako.

"At ikaw, anak..."

She smiled sadly.

"...ang unang batang ipinanganak na may ganoong kakayahan."

Tahimik.

"Ang kakayahang iyon ang dahilan kung bakit ka nila gustong kunin."

"At ang dahilan kung bakit kailangan kitang burahin."

Napaatras ako.

"Bakit?"

The video continued.

"Dahil kapag naalala mo kung sino ka..."

Tumigil siya.

"...kaya mong baguhin ang alaala ng lahat ng taong nasa paligid mo."

Nawala ang signal.

Black screen.

Tahimik.

Mika stared at me.

"Luna..."

Hindi ako makasagot.

May isa pang mensahe.

MEMORY ACCESS AVAILABLE.

ACTIVATE?

YES / NO

Tumingin ako sa apat.

"Kapag pinindot ko..."

Sienna whispered:

"Maaaring bumalik lahat."

"At kapag bumalik?"

Elise answered.

"Maaaring hindi mo na makilala ang sarili mo."

---

AIRA'S POV

Narinig ko sila sa speaker.

Hindi ko alam kung bakit pero nagsimula akong umiyak.

May isang bagay akong naaalala.

Isang babae.

Nakatayo sa tabi ko.

Sinabi niya:

"Kapag dumating ang araw na kailangan mong pumili..."

"Ano?"

"Piliin mo si Luna."

"Bakit?"

"Dahil siya ang makakapagligtas sa inyong lahat."

Napapikit ako.

Ngayon ko naintindihan.

Hindi ako bumoto kay Luna para patayin siya.

Bumoto ako dahil iyon ang unang utos na natanggap ko noon.

At may isang taong nag-utos.

Hindi ang lalaki.

Hindi ang direktor.

Hindi si Elise.

Hindi si Ariel.

Kundi—

ang nanay ni Luna.

"Pero bakit?"

Biglang bumukas ang pinto ng silid.

Pumasok ang isang babae.

Hindi ko siya kilala.

Pero hawak niya ang lumang litrato.

"Ikaw."

Napatingin ako.

"Sino ka?"

Ngumiti siya.

"Isa sa mga huling taong nakakita sa nanay ni Luna."

Lumapit siya.

"At may dala akong mensahe."

"Ano?"

Inilagay niya ang litrato sa mesa.

May larawan ng anim na bata.

Sa likod—

may nakasulat.

DO NOT LET LYRA REMEMBER ARIA.

Napaatras ako.

"Anong ibig sabihin nito?"

Ngumiti siya.

"Dahil si Aria..."

Huminto siya.

"...ang unang taong binura ni Luna."

---

LUNA'S POV

YES.

Pinindot ko.

Biglang nagdilim ang screen.

Nawala ang hallway.

Nawala ang mga kasama ko.

At bumalik ang alaala.

Pitong taon na ang nakalipas.

May apoy.

May sigawan.

Si Ariel.

Si Sienna.

Si Clarisse.

Si Elise.

At ako.

Hawak ko ang kamay ni Aria.

"Takbo!"

"Lyra!"

"Huwag kang bibitaw!"

Pero may lalaki sa likod.

Hinawakan niya si Aria.

"Bitawan mo siya!"

"Lyra, tumakbo ka!"

"Hindi!"

Then—

may nangyari.

May liwanag.

Isang malakas na tunog.

At nakita ko ang sarili kong nakatingin kay Aria.

Sinabi ko:

"Kalilimutan mo ako."

Napamulat ako.

Napaatras ako.

"Hindi..."

Mika grabbed me.

"Luna?"

"Ako."

"Ano?"

"Ako ang gumawa."

"Saan?"

"Sa alaala ni Aria."

Tahimik.

"Ako ang nagbura."

Then—

may isang boses sa likod.

"Oo."

Lumingon kami.

Nandoon si Ariel.

Umiiyak.

"Ikaw ang nagbura sa alaala niya."

"Pero bakit?"

"Dahil hiniling niya."

"Ano?"

"Pinakiusapan ka niya."

Tumulo ang luha ni Ariel.

"Pinakiusapan ka niyang burahin ang alaala niya..."

Huminga siya.

"...para hindi ka niya maalala kapag nahuli siya."

Napahawak ako sa dibdib ko.

"At gumana."

Tumango si Ariel.

"Pero may isang bagay na hindi mo nabura."

"Ano?"

Ngumiti siya nang malungkot.

"Ang pangako."

Biglang bumukas ang lahat ng pinto.

Nawala ang mga lock.

At sa screen—

lumitaw ang isang bagong mensahe:

PHASE TWO COMPLETE.

MEMORY RECOVERY: SUCCESSFUL.

Then—

PHASE THREE: DEBUT.

Nagkatinginan kaming lahat.

Mika frowned.

"Debut?"

Elise whispered:

"Hindi."

"Ano?"

"Ngayon pa lang talaga magsisimula."

At sa malayo—

may narinig kaming palakpakan.

Dahan-dahan.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Parang may audience sa kabilang silid.

Then a voice echoed through the hallway:

"Maligayang pagbabalik, Stardust Girls."

At biglang umilaw ang isang malaking entablado sa harapan namin.

May limang mikropono.

Limang ilaw.

At isang malaking pangalan sa likod.

STARDUST

Sa ilalim nito—

DEBUT NIGHT — TOMORROW

Napatitig kami.

Bukas.

Debut na namin.

Pero wala kaming alam kung sino ang nagmamay-ari sa amin.

At higit sa lahat—

hindi namin alam kung alin sa aming mga alaala ang tunay.

TO BE CONTINUED.