CHAPTER 18
Nosgellian POV
One week and four days. Isang linggo’t apat na araw na ang lumipas mula nang bumagsak ang private jet namin. Walang araw na hindi ko iniyakan ang nangyari. Walang gabi na hindi ko iniisip kung nasaan si Nhejoyan. Pilot ko. Kaibigan ko. Kasama ko sa huling sandali bago kami bumagsak. At hanggang ngayon… wala pa ring lead.
“Papang Eta,” mahina kong sabi habang nakaupo kami sa isang batong malapit sa tuktok ng bundok. “Aakyat na ako. Hindi ko na kaya. Kailangan ko na siyang hanapin.”
“Sigurado ka?” tanong niya, malamig ang boses gaya ng dati pero halatang may pag-aalala sa mga mata. “Delikado, Nosgellian. Baka—”
“Hindi ‘to tungkol sa delikado o ligtas, Papang. Buhay ni Nhejoyan ‘to.” Tumingin ako sa malayo. “At kung ako ang nawawala, sigurado akong gagawin din n
