CHAPTER 19
THIRD PERSON POV
Sa paglipas ng umaga, tahimik ang mansion ni Etaziel ang “Papang Eta.” Araw-araw niya itong ginagawang temporary refuge ni Nosgellian simula nang madala rito mula sa bundok. Ngayon, may kuliling na araro ang hangin, at ang mga ilaw sa veranda ay nakabukas pa rin bilang alaala ng gabing hindi nila makalimutan.
Nasa sala sina Etaziel at Nosgellian nakaupo sa malambot na sofa, nakaharap sa terrace, nakatingin sa nakalabas na hardin na puno ng palumpong at mga bulaklak. Mukha silang sawa sa katahimikan, pero mas masalimuot pala ang damdamin.
Tumango si Etaziel, dahan-dahan siyang lumapit sa lalaking tahimik ang mata. “Ready ka na ba? Pupunta tayo sa puntod ni Nhejoyan mamaya. Gusto kong umano ka.”
Tumango si Nosgellian, bahagyang napabuntong-hininga. “Oo. Gusto
