Chapter 7
1047 Words
Amoy abo. Amoy nasunog na lupa at balat ng kahoy ang hangin.
Nang imulat ni Lyra ang mga mata, ang unang nakita niya ay ang bughaw na apoy na unti-unti nang namamatay sa paligid. Ang lupa ay nag-iitim, parang nilamon ng impyerno. Ang mga katawan ng pack warriors ay nakahandusay sa gilid—hindi patay, pero sugatan, nanginginig. At lahat ng mata nila, nakatuon sa kanya.
Hindi iyon tingin ng paggalang. Hindi iyon tingin ng pagtanggap.
Tingin iyon ng takot.
“Lyra…” isang pamilyar na tinig ang sumalubong.
Si Kael. Nakaluhod siya sa tabi ni Lyra, may sugat sa balikat at paso sa leeg, pero hindi siya umaatras. Hindi siya tumatakbo, kahit halos lamunin siya ng apoy kanina.
“Don’t move too fast. You’re safe now.”
Safe.
Napakagat si Lyra sa labi, halos madurog ito. Safe? Lahat sa paligid nila ay abo. Lahat sila muntik nang mamatay—dahil sa kanya.
Humigpit ang dibdib niya at agad siyang tumayo, pero umatras ang ilang warriors nang makitang gumalaw siya. Ang isa ay halos humila ng espada, pero pinigilan siya ng kasama.
Doon niya naramdaman.
Hindi lang sila takot—handa silang patayin siya kapag kailangan.
---
Dinala siya ni Kael sa Alpha’s quarters, kahit tumututol ang ilan. Ang sabi niya, siya na raw ang bahala.
Pero habang nakaupo si Lyra sa gilid ng kama, hindi mawala ang bigat sa dibdib niya.
“Kael…” mahina niyang sabi, nakatingin sa sahig.
“What if I can’t control this? What if next time, ikaw ang masunog? O… worse, ang buong pack?”
Tahimik si Kael. Tinitigan lang siya, saka lumapit. Naupo ito sa harap niya, halos magkadikit ang tuhod nila.
“Do you think I’m afraid of you?” tanong niya, mababa ang tinig.
Hindi sumagot si Lyra.
Kael leaned closer, his golden eyes unwavering. “Yes. Natakot ako kanina. Pero hindi dahil sa’yo. Natakot akong mawala ka. That’s the only fear I’ll ever have.”
Napasinghap si Lyra. Hindi niya kinaya. Ang mga luha ay kusa nang bumagsak, parang matagal na niyang pinipigilan pero ngayon ay bumulwak na.
---
Niyakap siya ni Kael. Mahigpit. Mainit. Totoo.
At doon, tuluyang bumigay si Lyra. Ang katawan niya ay nanginig, hindi dahil sa apoy, kundi dahil sa sakit na nararamdaman sa puso.
“Kael… curse ako,” bulong niya, halos hindi na maintindihan sa paghikbi.
“No. You’re my mate. My Luna.”
Hinawakan ni Kael ang pisngi niya at pinunasan ang luha. Sa bawat haplos ng Alpha, ramdam ni Lyra ang init na iba sa apoy niya—hindi nakakasunog, kundi nagpapakalma.
At bago pa niya mapigilan, naglapat ang kanilang mga labi.
Una’y marahan. Pagkatapos ay naging desperado.
Parang bawat halik ay sigaw ng kaluluwa: Don’t leave me. Stay. Please.
Lyra clung to him, as if Kael was the only anchor keeping her from drowning in fire.
Kael pulled her closer, his hands gripping her waist, sliding up her back, memorizing every curve.
“Kael…” ungol niya, halong takot at pagnanasa.
“Shh… I’ve got you.”
They tumbled onto the bed, mouths still hungry for each other, hearts beating like war drums.
For a moment, Lyra forgot the fire. Forgot the danger. Forgot everything except him.
Pero sa isang iglap, nagliwanag ang mga mata niya. Blue fire flickered at the tip of her fingers.
“Stop!” halos sigaw niya, agad na kumalas. Humihingal, nanginginig, halos mapunit ang dibdib sa sakit ng pagpigil.
Kael froze, his chest heaving, his lips swollen from their kiss.
“Lyra…”
“I can’t,” bulong niya, umiwas ng tingin. “What if I burn you alive?”
Tahimik si Kael, pero nakita niya ang sakit sa mga mata nito. Hindi dahil sa takot—kundi dahil alam niyang tinanggihan siya ni Lyra hindi dahil hindi niya gusto, kundi dahil natatakot siyang mahalin siya nang buo.
---
Kinabukasan, nagtipon ang council.
“Alpha,” sigaw ng isang elder. “She is dangerous. Nakita natin kung anong kaya niyang gawin. We cannot risk it.”
“Pero siya rin ang nagligtas sa atin mula sa rogue attack!” sagot ng isa. “Kung hindi siya nag-transform, baka patay na tayong lahat.”
“Save us? She almost killed us all!”
Nagkainitan ang usapan.
Pero bago pa humaba, tumayo si Kael.
“Enough.”
Tumigil ang lahat. Ang tinig ni Kael ay malamig, pero matatag.
“Lyra is my mate. My Luna. Whether you like it or not, she stays. Anyone who dares to harm her will answer to me.”
Nagkatinginan ang council, halata ang hati. Pero walang naglakas-loob na sumagot.
At sa likod ng pinto, nakatayo si Lyra. Lahat ng sinabi nila—lahat ng duda at takot—narinig niya.
At bawat salita ay parang kutsilyong bumabaon sa puso niya.
---
That night, hindi makatulog si Lyra. Lumabas siya at naglakad papunta sa gilid ng kagubatan.
Doon, huminto siya, nakatingin sa buwan. Ramdam niya ang init na gumigising sa loob niya. The fire wolf. Laging nandoon, laging nagbabantang sumabog.
“Planning to run away?”
Nilingon niya. Si Kael. Nakatayo sa likod, braso’y nakatawid, pero ang mga mata ay malambot.
“No,” sagot niya. “But maybe I should.”
Lumapit si Kael, mabagal, parang natatakot na biglain siya. Nang magkalapit sila, inilagay nito ang kamay sa pisngi niya.
“You’re not going anywhere without me.”
At bago pa siya makatanggi, hinalikan siya muli ni Kael.
This time, hindi marahas. Mabagal. Mainit. Mapanganib.
A kiss that promised both salvation and destruction.
Lyra melted against him, her arms wrapping around his neck. The fire inside her stirred, but instead of raging, it simmered—controlled. Because Kael was there.
Nang maghiwalay ang labi nila, parehong humihingal, nakatingin sa isa’t isa.
“Kael…” bulong ni Lyra.
“Don’t fight it, Lyra. Don’t fight us.”
---
Mula sa malayo, isang pares ng malamlam na mata ang nagmamasid.
Damon.
Nakatayo siya sa anino ng kagubatan, pinapanood ang kapatid at ang babaeng dapat ay kanya.
Sa halip na galit, isang ngiti ang gumuhit sa labi niya.
“She burns brighter every night,” bulong niya, malamig ang tinig. “And soon… she’ll burn for me.”
At sa isang iglap, naglaho siya sa dilim, iniwan ang pangakong darating ang bagyo.
- Writer
