เนปาลี
1099 Words
เมื่อกลับมาถึงห้องพัก ธิเบตก็ชงโกโก้ร้อนมาเสิร์ฟให้กับน้องสาวคนสนิท ที่ตอนนี้กำลังนอนซบหน้าร้องไห้จนตัวโยนอยู่บนเตียงภายในห้องพักของเขา โดยมีเนปาลีพี่สาวแท้ๆที่คลานตามกันมาของธิเบตและแมวสามสีตัวอ้วนกลมคอยนอนปลอบใจอยู่เคียงข้าง
“ตาเอ๊ะพูดกับน้องแรงขนาดนั้นเลยเหรอทิว แย่เนาะ เห็นวางท่าโก้เก๋อย่างกับพระเอกหนัง ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนหยาบคายได้ปานนี้” เนปาลีหันไปถามน้องชาย ก่อนจะหันมาลูบเรือนผมเงาสลวยของคนตัวเล็กที่นอนร้องไห้อยู่ตรงหน้าด้วยกิริยาที่อ่อนโยน
“ตามนั้นแหละ นี่ก็แอบช็อกไปพักหนึ่งอยู่เหมือนกัน ได้แต่คิดว่าพาน้องออกมาก่อนดีกว่า รอให้อารมณ์เย็นลงกันทั้งคู่ แล้วค่อยพาไปปรับความเข้าใจกันเสียใหม่” ธิเบตตอบพลางช่วยเนปาลีประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้นนั่ง ท่ามกลางเสียงเล็กๆของคนฟูมฟายที่โวยวายแทรกขึ้นมาด้วยอารมณ์โมโหจัด
“ไม่! ไม่ปรับ ไม่อะไรทั้งนั้น คนอย่างอีฝ้าย เลิกแล้วก็คือขาดกัน ถ้าพี่ทิวพาไปอีกนะ ฝ้ายจะข่วนหน้าพี่แรงๆเลย คอยดูสิ”
“โถ...กลัวแล้วจ้ะคนดี...ก่อนจะขู่พี่ฟ่อๆเหมือนชีตุ่ม รีบมากินโกโก้ก่อนดีกว่านะ พี่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ หอมมากเลย” คนตัวใหญ่เปรียบเธอเป็นแมวสามสีอ้วนกลมที่กำลังนอนอ้อนอยู่ข้างๆ ก่อนจะยิ้มยั่วเธอด้วยความเอ็นดูอย่างสุดซึ้ง
“ก็จริงของน้องมันนะทิว เราช่วยกันเลี้ยงดูมาอย่างดี ทำไมทิวยังคิดที่จะส่งน้องคืนให้คนเลวแบบนั้นด้วย”เนปาลีมองน้องชายตัวเองแล้วส่ายหน้า ตั้งแต่เล็กจนโตมา ธิเบตเป็นคนแปลก ความสุขุมรอบคอบทำให้เขาไร้ซึ่งอารมณ์บนสีหน้า เย็นราวน้ำแข็งขั้วโลกจนได้ฉายาในตอนเด็กๆว่าหมีขาว
“ไม่รู้สิลี ถ้าถามเค้า เค้าก็คิดไม่ต่างจากลีสักเท่าไหร่ แต่เรื่องแบบนี้มันขึ้นอยู่กับคนสองคนไม่ใช่หรือ? ถ้าสักวันเขามาง้อกัน แล้วน้องฝ้ายยอมหวนกลับไปคบ เราสองคนจะทำอะไรได้ นอกจากยืนมองอยู่ห่างๆอย่างวันนี้”ธิเบตตอบพี่สาวด้วยรอยยิ้มแบบหมีขาวดังที่ว่า เนปาลีจึงแอบค้อนเขากลับมาเบาๆ ก่อนจะหันไปมองน้องสาวข้างบ้านที่ทั้งคู่ช่วยกันดูแลมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ
“ไม่ค่ะ เจอแบบนี้แล้วยังยอมกลับไปก็ควายแล้ว ฝ้ายไม่อยากเป็นความหรอกนะคะพี่ทิว แค่อกหักคงไม่ถึงตายหรอก อย่างดีก็แค่ใช้เวลานานสักหน่อย แต่ไม่กลับไปคบกับมันแล้วแน่ๆ”สุพรรณิการ์หันมายืนยันอย่างหนักแน่น แม้จะสะอื้นอยู่จนตัวโยน แต่เสียเธอก็มั่นคงไม่สั่นไหว
“นั่นสิ เป็นแมวตัวใหญ่ของพี่ทิวเหมือนเดิมแหละดีแล้ว อย่าไปเป็นอย่างอื่นเลย เดี๋ยวพี่สองคนจำไม่ได้” ธิเบตลูบศีรษะเธอพร้อมรอยยิ้ม
“แต่ตอนนี้จิบโกโก้หน่อยนะคะคนดี พี่อุตส่าห์ชงมาให้ เดี๋ยวเย็นลงจะไม่อร่อยนะ”
ธิเบตยื่นแก้วโกโก้ร้อนส่งให้คนที่กำลังฟูมฟายจนหมดสภาพ หากแต่เธอไม่ยอมรับ เขาเลยตัดสินใจยกมันขึ้นมาจิบกินเสียเอง จนเนปาลีฟาดฝ่ามือใส่บ่ากว้างนั้นไปเพี๊ยะใหญ่ๆ
“ของน้อง! ตะกละจริงๆ น้องไม่รับก็แทนที่จะป้อนให้น้องนะทิว ตัวเองนี่นะ น่าตีจริงๆเลย...”
“แค่ชิมดูนิดเดียวเองน่า...ลี ต้องเป่าให้เย็นก่อนสิ ป้อนไปทั้งอย่างนี้คงลวกปากตาย” ธิเบตยิ้มขัน ก่อนจะหันไปเช็ดน้ำตาให้คนงอแงด้วยมือข้างหนึ่งที่ยังว่างอยู่
ทันทีที่ได้กลิ่นหอมของโกโก้ร้อน แมวสามสีตัวกลมก็เดินเข้ามาออดอ้อนอยู่ใกล้ๆตัก สัมผัสอันนุ่มนวลจากเนื้อตัวนุ่มนิ่มของมันทำให้สุพรรณิการ์เริ่มรู้สึกดีขึ้นมาก ประกอบกับการดูแลเอาใจใส่จากสองพี่น้องผู้อารี ทำให้เธอเริ่มคลายสะอื้นและยอมกินโกโก้ร้อนจากมือของเขาได้ในที่สุด
เนปาลีมองภาพที่ธิเบตกำลังบรรจงเป่าโกโก้ร้อนที่ตักขึ้นมาใส่ช้อนชาเล็กๆนั้นด้วยความอิ่มใจ แอบนึกเชียร์ให้ทั้งคู่ลงเอยกันไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ยังมองไม่เห็นหนทางที่จะเป็นไปได้ เนื่องจากกำแพงที่สุพรรณิการ์เคยตั้งเอาไว้นั้น มันสูงลิบเกินกว่าที่น้องชายของเธอจะปีนป่ายข้ามไปถึง
จะว่าไป จังหวะนี้ถือว่าค่อนข้างดี อาศัยช่วงที่สุพรรณิการ์กำลังอ่อนแอ แล้วให้ธิเบตฉวยโอกาสทำคะแนนก็น่าจะพอมีทางเป็นไปได้
คิดได้ดังนั้นแล้ว เนปาลีก็รีบทำท่าวุ่นวายขึ้นมาในทันที เธอแสร้งทำเป็นเปิดโทรศัพท์แล้วเพ่งดู ก่อนจะกล่าวถึงธุระที่ไม่มีอยู่จริงอย่างรีบร้อน
“อุ๊ยตาย จะสี่โมงแล้วหรือนี่? เค้าคงต้องรีบกลับแล้วล่ะทิว เพราะวันนี้หมอควินท์ออกเวรเร็ว ต้องรีบไปทำกับข้าว น้องฝ้ายอยู่กับพี่ทิวไปก่อนเนาะ ไว้วันหน้าพี่จะชวนออกไปเดินเล่น ฝ้ายจะได้ไม่เหงา” เนปาลีก้มมองดูเวลาในข้อมือ ก่อนจะขอตัวกลับไปดูแลสามี โดยไม่ลืมที่จะฝากฝังหญิงสาวกับน้องชายตัวเองด้วยความไว้วางใจ
“ถ้าน้องไม่ไหวตัวเองก็ให้น้องค้างที่นี่ไปเลยนะทิว อย่าให้น้องอยู่คนเดียวเด็ดขาด ยังไงก็ฝากดูแลน้องด้วยนะ เค้าเป็นห่วง”
ธิเบตหันไปรับคำพี่สาวเพียงสั้นๆ ก่อนจะหันมาป้อนโกโก้ร้อนให้สุพรรณิการ์ต่อจนหมดแก้ว มองสีหน้าเหม่อลอยไร้จุดมุ่งหมายนั่นแล้วก็ได้แต่สะท้อนใจ พยายามคิดหาวิธีการที่จะทำให้เธอกลับมาร่าเริงได้ดังเก่าแต่ก็ยังคิดไม่ออก
“ในเมื่อพี่เอ๊ะนอกใจเพราะฝ้ายหวงตัว งั้นต่อจากนี้ไป ฝ้ายก็ว่าจะแรดละ” จู่ๆคนตัวเล็กก็พูดออกมาโดยไม่คิดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน พาให้คนที่กำลังล้างแก้วอยู่ถึงกับชะงัก และอดหัวเราะออกมาไม่ได้กับคำพูดเชิงประชดชีวิตของเธอ
- Writer
