––––––––––––––––––––––––––
😏 รอยช้ำและรอยใจ
––––––––––––––––––––––––––
หลังวันนั้น
แพรวาพยายามหนีทุกโมงยามที่มีโอกาสเจอเพลิง
เธอไม่ใช่คนขี้แพ้ แต่ครั้งนี้ใจมันสั่นเกินจะฝืน
ทุกประโยคของเขา ทุกสายตา ทุกคำพูดแรง ๆ ที่ปะทะเธอในวันนั้น มันยังค้างอยู่ในอกเหมือนโดนบีบไว้หนัก ๆ
แต่คนที่เธอพยายามหลีก
กลับเป็นคนที่ “ไม่ยอมให้เธอหายไปจากสายตาแม้ครึ่งวินาที”
เพลิงเหมือนเงาดำเดินตามใจเธอแบบแนบเนียน
เดินผ่านเฉย ๆ แต่จริง ๆ จงใจ
เหลือบมองเหมือนไม่ได้คิด แต่จริง ๆ มองจนจำทุกอิริยาบถ
แกล้งเฉียดตัวใกล้ ๆ แบบตั้งใจให้เธอสะดุ้ง
เขาไม่ได้พูดขอโทษ
ไม่ได้อธิบาย
ไม่ได้บอกว่า “ห่วง”
แต่ทุกอย่างของเขาโคตรฟ้อง…ว่าห่วงจนจะบ้าอยู่แล้ว
แพรวาเองก็รู้
แค่ไม่อยากยอมรับ
จนกระทั่งถึง “งานรับน้องย่อย” เย็นวันนั้น—
สิ่งที่เธอคิดว่าควบคุมได้…พังหมดในสามวินาที
พวกรุ่นพี่กร่าง ๆ เดินเข้ามาแซะเธอสองสามประโย
