His Maniac Maid

CHAPTER 5

OWEN POINT OF VIEW

Ang aga pa, pero nagising na ako sa sigaw na umalingawngaw mula sa dulo ng hallway.

Halos mapatalon ako mula sa kama. Tumingin ako sa orasan—alas-sais pa lang ng umaga.

“OWEN!”

Napamura ako nang mahina. Alam kong gising na si Sir Lysander.

Dali-dali akong nag-ayos at lumabas ng kwarto. Sa sobrang pagmamadali, muntik pa akong madulas sa sahig na bagong linis.

Pagdating ko sa hallway, nakita ko na nakatayo na si Sir Lysander sa harap ng basag na statue—o kung ano na lang ang natira roon. Nakatitig siya rito na parang mapupunit na ang kasuotan niya sa sobrang galit.

Nakatayo naman si Coraline sa tabi niya, halatang bagong gising, at mukhang hindi impressed. Nakasandal siya sa pader, naka-pajama pa, at mukhang hindi man lang nagmamadali.

“What. Happened.” Matalim ang boses ni Sir Lysander, bawat salita may diin.

Bago ako makasagot, sumingit na si Coraline.

“Oh, that? I punched it.”

Halos mahulog ang panga ko.

Si Sir Lysander naman, dahan-dahan siyang lumingon kay Coraline, parang hindi sigurado kung tama ba ang narinig niya.

“You… punched it?”

Tumango si Coraline, hindi man lang kinikibo ang titig ng boss namin.

“I thought it was a thief.”

Hindi ako makapaniwala sa pinapakinggan ko. Parang gusto kong lumubog sa sahig.

“You thought a perfectly crafted, immobile statue… was a thief?” Malamig ang boses ni Sir Lysander pero halatang pinipigil ang galit.

Nagkibit-balikat lang si Coraline. “It was dark. And it looked suspicious.”

Napahawak ako sa ulo ko. Wala na, lagot na talaga kami.

“Are you stupid?” bulyaw ni Sir Lysander. “That statue cost more than your entire annual salary!”

Tumitig si Coraline kay Sir Lysander, tapos nag-inat na parang hindi siya naapektuhan sa sinabi niya.

“Well, maybe next time don’t put creepy statues in the hallway at night. What do you expect?” sagot ni Coraline, na para bang siya pa ang may punto.

Halos mabitawan ni Sir Lysander ang cellphone niya sa narinig niya. Tumitig siya kay Coraline na para bang gusto niya itong buhusan ng malamig na tubig.

“You are unbelievable.”

Ngumiti si Coraline, naglalakad papalayo. “And you are grumpy.”

Napahinto si Sir Lysander. Napatingin ako kay Coraline, tapos kay Sir Lysander.

“Excuse me?”

“I said grumpy,” ulit ni Coraline habang dumidiretso sa kusina. “You’re emotionally constipated. Maybe you should try yoga or something.”

Napanganga ako.

Si Sir Lysander naman ay parang hindi makapaniwala sa narinig niya.

“Emotionally constipated?”

“Oo,” sagot ni Coraline habang nagsisimulang magtimpla ng kape. “You need to let loose, Sir. It’s not healthy to be that angry this early.”

Nakatingin lang ako kay Sir Lysander, hinihintay ang magiging reaksyon niya.

Pero sa gulat ko, hindi siya sumigaw. Hindi siya nagwala. Tumayo lang siya doon, nakatitig kay Coraline na parang inaaral kung paano siya sagutin.

“Coraline,” seryosong sabi ni Sir Lysander.

“Yes?” sagot ni Coraline, hindi pa rin lumilingon habang iniinom ang kape niya.

“You are on thin ice.”

Humigop si Coraline ng kape at tumingin kay Sir Lysander.

“Good thing I know how to skate.”

Napapikit ako ng mariin. Ano bang kasalanan ko sa buhay para masaksihan ‘to nang live?

Muntik na akong mawalan ng balanse sa sobrang kaba. Habang tinitingnan ko si Sir Lysander at si Coraline, parang gusto ko na lang magtago sa isang sulok at magtulungan ang dalawa. Baka pwede akong magtago sa loob ng isang cupboard para hindi ako mapansin.

Nasa harap ko na si Sir Lysander, nakatayo na parang isang leyon na handang umatake. Tingin ko, hindi pa siya nakakaramdam ng ganitong level ng pagkabigo sa isang tao—at yun nga, kay Coraline pa. Walang makakapagsabi kung gaano siya ka galit, pero sa katawan ni Sir Lysander, parang sumabog na ang buong pagkatao niya. Muntik na akong madurog sa mga tingin niya.

"Coraline!" sigaw niya, ang boses na parang lalabas ang puso niya sa dibdib sa galit. "I have never met someone so utterly—"

Ngunit bago siya makapagsalita pa ng higit, yawn. Isa lang, malalim na yawn. Hindi ko alam kung paano, pero si Coraline, wala ni isang pirasong concern sa mukha niya, nag-yawn lang siya habang nakatingin kay Sir Lysander, at ipinagpatuloy ang paghigop ng kape.

"Hmmm," sabi niya, habang hinahagod ang buhok niya gamit ang kabilang kamay. "Okay, Sir, whatever. Can we make this quick? I’m not really in the mood."

Nagpumiglas si Sir Lysander. Napahakbang siya paunti-unti papalapit kay Coraline. Ang galit na hindi pa niya mailabas ay parang dumadaloy mula sa mga ugat niya, halos magliyab sa sobrang init.

"Not in the mood?! You just destroyed an expensive statue that I spent—" Bago pa siya makapagpatuloy, isang yawn ulit kay Coraline. Kasunod ay isang pag-iwas sa matalim na titig ni Sir Lysander.

"Mmm, Sir, pwede bang mag-focus na tayo sa kape ko? Baka matunaw," sabi niya, sabay taas ng tasa. "Tulad ng sinabi ko kanina, hindi ako interesado sa drama mo ngayong umaga."

Wala akong masabi kundi ang titigan sila pareho. Ako na lang yata ang natirang hindi komportable sa scene na ito.

"Coraline, I'm—" Muling nagtatangkang magsalita si Sir Lysander, pero si Coraline? Muling nag-yawn.

"Ugh," sabi niya, "Can we just skip the lecture? 'Cause it’s already boring."

Huli na. Sumabog si Sir Lysander.

"BORED?!" sigaw ni Sir Lysander, ang kanyang boses halos nag-rattle sa buong mansion. Ang galit niya ay parang thunderstorm na dumaan sa tabi ng bahay. Pero si Coraline, nakaupo lang siya, at may malasakit pang nagbukas ng isang cookie at tinikman ito.

"Can you calm down?" tanong ni Coraline, nakatingin pa rin kay Sir Lysander. "I’m just saying, I’m really not feeling this energy right now."

Sa mga oras na ito, kung ako lang ang papipiliin, baka magtago na ako sa kwarto at magbilang ng buhangin, pero wala akong magagawa. Nasa harapan ko si Sir Lysander na naglalagablab sa galit at si Coraline na mukhang abalang abala sa pagkain at inumin.

"Do you even care about your job?" tanong ni Sir Lysander, isang tanong na puno ng init. "You should’ve at least tried to care about what’s in front of you!"

"Well, if you weren’t so grumpy and emotionally constipated, maybe I’d care more."

Parang may tinik na pumasok sa tenga ko. Hindi ko na alam kung paano sasabihin kung gaano katahimik ang paligid matapos yun. Si Sir Lysander, halatang hindi makapaniwala sa narinig, at si Coraline? Relax lang, ni hindi tinitingnan si Sir Lysander, ang focus niya ay nasa cookie at kape lang.

Tumahimik ang buong lugar. Si Sir Lysander, parang na-shock sa sinabi ni Coraline. Ako, nagsimula nang maglakad palayo, pero sa totoo lang, gusto ko lang talagang makalayo sa awkward na sitwasyon.

Nag-pause si Sir Lysander, bumuntong-hininga nang malalim, at tumingin kay Coraline, parang gusto na niyang sumabog sa galit.

"I don’t know what to do with you anymore," aniya.

Coraline, na hindi pa rin tinitingnan siya, simpleng nagsabi: “Well, you could always try not being a jerk. Just a suggestion.”

Hindi ko na kayang pigilan ang sarili ko at napatawa nang mahina. Sinubukan ko talagang hindi mapansin si Sir Lysander, pero kitang-kita ko ang galit sa mata niya.

"Fine," sabi ni Sir Lysander, ang tono ng boses niya ay parang humina, pero puno ng kabiguan. "Fine, Coraline. I’ll let this slide... for now."

Sa kabila ng lahat, si Coraline, parang walang nangyari, kinuha pa ang tasa ng kape at sinimulang maglakad patungo sa kusina, sabay sabing, "Great. Can I finally enjoy my breakfast now?"

Wala akong nasabi kundi ang magtuloy-tuloy sa pag-alis sa hallway. Ang araw ko, naging ganito. Akala ko pa nga magiging masaya akong makalabas sa trabaho, pero sa mga eksenang ganito, hindi ko na alam kung anong susunod na mangyayari.