ANASTASIA:
NANGUNOTNOO ako na maramdaman ang pagbukas ng pinto ng silid na kinakukulungan ko.
"Kumain ka na." Wika ng isang lalake na siyang bagong pasok.
Hindi ako umimik o kumilos sa kinahihigaan. Nakabaluktot na yakap ang sarili. Hinang-hina pa ako at nagugutom na rin. Pero kung naiisip ko ang anak kong kinuha ni Adeline ay lalo akong nanghihina.
"Ayaw mong kumain?" untag nito na napaka bossy ng pagkakasabi.
Nagpahid ako ng luha na dahan-dahang bumangon ng kama.
"Paano ako kakain nito?" sarkastiko kong tanong na ikinangisi naman nito.
"Eh 'di yumuko ka parang sa aso. Problema ba iyon? Magpasalamat ka nga at. . . pinapakain pa kita. Eh papatayin ka rin naman ni Madame," natatawang wika nito na nagsindi ng kanyang sigarilyo.
Naluluha akong napatitig sa dala nitong pagkain. Na p
