สายลมยามสายพัดผ่านท้องฟ้าสดใสในวันสุดท้ายของวันหยุด เบลลินยืนอยู่หน้าบ้าน แต่ในใจกลับไม่พร้อมจะบอกลาคาเมลที่มาส่งเธอ แม้จะรู้ว่าต้องจากกันชั่วคราวเพื่อทำหน้าที่ของแต่ละคน
“ถึงเวลาแล้วสินะ...” เบลลินพูดเบาๆ พลางมองคาเมลด้วยสายตาอาลัย
คาเมลยืนอยู่ข้างรถ ดวงตาคมที่มักดูนิ่งเรียบ ตอนนี้แฝงความลังเลเล็กน้อย แม้ภายนอกจะดูสุขุม แต่ในใจกลับปั่นป่วนไม่แพ้กัน
“มันแค่ไม่กี่วัน เดี๋ยวเราก็ได้เจอกัน” คาเมลพูดเสียงนุ่ม พลางยกมือแตะศีรษะของเบลลินเบาๆ
“ค่ะ...” เบลลินตอบรับพร้อมยิ้มเล็กๆ แต่ในใจยังคงรู้สึกเสียดายเวลาที่จะไม่ได้เจอกัน
เกมรักที่ผ่านมาของพวกเขาในค่ำคืนหวาน ได้เติมเต็มทั้งหัวใจและความรู้สึกจนเกินคำบรรยาย คาเมลรักในทุกอย่างของเบลลิน และเบลลินก็หลงรักในความอ่อนโยนและการปกป้องของคาเมล ค่ำคืนนั้นไม่เพียงทำให้ทั้งคู่ได้เปิดใจ แต่ยังทำให้พวกเขาเข้าใจกันมากขึ้น
แต่ความสุขในช่วงเวลาสั้นๆ กลับถู
