Unfamiliar Paradise

Prologue Crishaine Andrea Godiñez “Do you really have to attend that party? Ang lakas ng ulan.” Reklamo ng kapatid ko nang makita niya akong nakaayos na. I rolled my eyes. “What do you think? Indoor naman ang pupuntahan ko kaya kahit bumagyo pa ‘yan, matutuloy ako.” I told him and turned around. “Sayang ang outfit ko ‘no.” I added. He lazily took his keys out of his pocket and raised them. “Magpa-drive ka na lang kaya? Ang hassle. Tapos traffic pa pag-uwi ko.” Agad akong napasimangot nang marinig ang sinabi nito kaya humalukipkip ako. “Ah, so kapag ibang babae kahit dalawang oras ang layo, pupunta ka? Ako na thirty minutes lang, ayaw mo? Mas importante ba talaga ang mga babae mo, Crain?” I asked then rolled my eyes. He sighed. Tinignan ko lang ito at nagpaawa. Kaya ko naman talagang bumiyahe papunta sa party kaso gusto ng mga kaibigan ko na makita ang kapatid ko kaya pinipilit ko itong ihatid ako. I don’t know, they liked him too much but my brother looks like he’s not interested to any of them. He’s friendly but that’s it. Tamang hi and hello lang din minsan. Hindi ko rin alam kung bulag ba ito at alam ko namang hindi parehong lalaki ang gusto namin. He once dated but when they broke up, he never gets into a relationship again. “Ang dami mong reklamo sa buhay. Alam mo namang wala akong babae. I was too busy with my work and I know you only want me to drop you there so your friends will see me.” Ngumisi ito kaya wala akong ibang ginawa kundi mangdabog palapit rito. Ah, ayaw gumana ng awa effect ko? “Edi don’t.” I rolled my eyes. “May you sleep peacefully tonight as you can’t do my little request.” Akmang tatalikod na ako nang marinig ko ang paghinga nito ng malalim kaya ngumiti ako ng palihim. Narinig ko ang pagtayo nito pero hindi ko ito binalingan at nagsimulang maglakad papunta sa pinto. I walked slowly but when I reached the doorway, I didn’t hear him say anything. I looked back. Tumaas ang kilay ko nang nakahalukipkip itong nakatingin sa gawi ko. Hindi niya ako ihahatid? Final? “Enjoy the party, Shaine.” He smirked. Tinignan ko lang siya ng mariin. “Hindi mo talaga ako ihahatid?” I asked again. “Huwag ka na lang kaya pumunta? Ang lakas nga ng ulan.” Sabi nito. Huminga ako ng malalim at inismiran ito. “Ang tamad mo naman, Crain. Salamat ha. Pinaasa mo ako.” Sabi ko rito at padabog na kinuha ang susi ng sasakyan nito saka lumabas ng kwarto. NANG MAKARATING ako sa private house ng kaibigan kong si Ariyana ay madami ng tao at maingay na rin ang paligid. Binati ko lang ang mga nakakasalubong ko hanggang sa makarating ako sa loob ng bahay. “Happy birthday, Riya!” Agaw pansin ko sa nakatayong kaibigan ko. She looked at my direction and excitedly ran towards me. “Shaine!!! Oh my goodness I missed you!” Yumakap ito kaya gumanti din ako. “Nasaan ang kapatid mo?” Agad tanong niya at napatingin sa paligid. Bigla akong nakonsensya dahil gusto niya talagang i-invite si Crain kaso pakipot naman ang kakambal ko at ayaw talaga ng mga ganitong buhay. “He’s really busy e. Kahit weekends, nasa work. Ni hindi niya ako hinatid.” I reasoned out then bit my lower lip. Bata pa lang din kami ay close na kaming tatlo dahil kaibigan ng mom ko ang mommy ni Riya. Nagbago lang ang lahat nang nasa college na kami at umiwas na din si Crain. Nakita ko ang lungkot sa mukha nito pero pilit pa ring pinasigla. “That’s okay. At least nandito ka.” She smiled at me and to give her support, I patted her arms and gave the gift I bought. “Don’t be sad, okay. I used my connection for this.” I smiled widely. Nakita ko naman ang kislap sa namuo sa mukha niya at agad kinuha ang regalo ko. She’s about to get it when the lights suddenly went off. As in walang anumang ilaw. “Hoy Riya, may surpresa ka ba?” Natatawang tanong ko at kinapa ang bag na dala ko para kunin ang cellphone ko. “Baka mamaya, may nakaluhod na sa harapan mo a? Nasaan na ba ang cellphone ko?” Biro ko at nakipagtawanan din ang ilan. “Wait lang, huwag niyo munang pailawin. Para ma-video.” May narinig rin akong nagsalita kaya nagsitawanan ulit ang lahat. “I don’t really have plans----” Bago pa matapos ni Riya ang sinasabi niya ay naramdaman kong may humatak na sa bewang ko at hinila ako. Sinubukan kong magsalita pero agad naman niyang ipinatong ang mabangong tela sa ilong ko hanggang sa tuluyang bumigay ang mga tuhod ko. What the f**k is happening? ----- Nang magising ako ay medyo masakit ang buong katawan ko at ramdam ko ang lamig sa paligid hanggang buto. Unti-unti akong nagmulat at laking gulat ko nang may tatlong batang nakatitig sa mukha ko. “Holy crap!” “Gising na siya.” “Wala siyang bahay?” Rinig kong tanong nila habang nakatitig pa rin sa’kin. Napaupo ako at napatingin sa karton na hinigaan ko. Karton? Why would I sleep here? Hindi ba ako nagcheck-in sa hotel? Asan ba ako? I tried remembering what happened last night but when I did, I screamed. “Hala! Bagtit sa met.” One of them said and moved steps backward. “Nasaan ako?” I asked them and stood up. Doon ko lang napansin na parang malayo ako sa highway dahil walang sasakyang dumaraan dito. Nasaan ako? I desperately asked myself. “Julio.” Rinig kong tawag ng isang lalaki sa mga bata kaya agad naman silang tumakbo palapit rito at tinignan ako. The man who called them slowly glances at me and his forehead creases. “Agbagtit sa, uncle.” Sabi nila at itinuro ako. Unti-unti namang lumapit sa’akin ang lalaki kasama ang tatlong batang kasama nila. I hugged myself and shook my head. “Huwag kang lalapit.” Banta ko. “Sino ka at paano ka nakapunta rito?” Takang tanong niya. “Sino ka rin at anong ginagawa ko rito?!” Lalaki rin ang humila sa’kin kagabi a! Malay ko ba kung siya rin ito? Uso pa naman ang mga pahin ngayon ay mga bata. “Miss---” “Magbabayad ako. Pauwin mo lang ako ng ligtas.” I tried to negotiate and calmly talk. “Ano bang gusto niyo? Magbabayad ako kahit magkano. Just let me go.” I told him. Nangunot ang noo nito. “Saan ka ba nakatira?” “Bakit ko sasabihin sa’yo? Ni hindi kita kilala!” I said. I swear to God I am screaming for help inside! “Miss, nandito ka sa parte ng Ilocos kung saan isang jeep lang sa isang araw kung may ba-biyahe. Hindi ka namin kilala at walang masamang tao rito. Kaya nga ako tinawag---” “Ilocos?” I laughed a bit. “Sinong ginagago mo? Nasa manila lang ako kagabi---” I paused then stood up. Kumunot ang noo kong tumingin sa paligid kung saan tanaw ko ang bundok. Hindi pwedeng manila ito. Probinsya lang ang meron ng mga ito. Sa pananamit nila, sa mga salitang ginamit nila at sa lamig ng paligid. Wala ako sa manila. When my senses returned, I turned around and looked at the man again. “Gusto ko ng umuwi.” I cried. Mas napamura ako nang hindi ko makita ang bag ko. Paano ako napunta dito at bakit ako nandito?!