Ayaz o kadar üstüme düşüyordu ki gerçekten bir ara nefes alamadığımı hissettim. Hastane de sürekli ağrın var mı, bir şey istiyormusun deyip durdu. Tamam bunlar hoşuma gidiyordu ama Ayaz biraz abartmıştı. Kabul etsem tuvalette bile yalnız bırakmayacak. Konağa geldiğimiz de geçmiş olsun diyenlere bile Ayaz cevap verdi. Ben konuşup yorulmayım diye. Oysa ki ağrım yoktu ve gayet iyiydim. Ama bunu Ayaz'a anlatmak biraz zor gibiydi. Zümrüt abla ben bakarım sen işlerinle ilgilen deyince mecburen kabul etmişti. Bir haftadır bir saniye yalnız bırakmadığı için bence baya bir işi birikmiştir. Ayaz gidince yemeğimi yedim, ilaçlarımı da içince bir süre sonra uykum geldi. Zümrüt ablaya "Ben uyuyacağım sen de kızlarla ilgilen abla" diyerek odadan zorla gönderdim. Ona kalsa Ayaz gelene kadar başım da bekle
