Ayaz bir kaç dakika sonra arabaya geçip çalıştırdı. Yüzün de tuhaf bir ifade vardı, ve kesinlikle sormaya çekiniyorum o kadının kim olduğunu. Yol boyunca sessiz kalınca ben de konuşmadım. Tabi bu içimden kendi, kendime konuşmadığım, hatta kendimi doldurmadığım anlamına gelmiyor. Hava kararmıştı konağa geldiğimiz de. Ama Havin hanım sanki bizi bekliyormuş gibi kapı da karşıladı.
"Bu saate kadar neredeydiniz? Bu konağın kurallarını ne çabuk unuttun oğul?" diyerek söylenmeye başlayınca hemen oracıktan kaçasım geldi.
"Sana hesap vermeyeceğim anne, ben kuralları unutmadım da sen unutmuş gibisin." derken elimi tutuyordu. Havin hanımın gözleri elimize kayınca sanki iğrenç bir şey görmüş gibi yüzünü ekşidip.
"Asmin git bana kahve yap, yanına da bolca kuş lokumlarından koy" diye emir verir gibi
