Dahan-dahan kong hinawakan ang mukha niya, pinunasan ang mga luha niyang sunod-sunod na tumutulo.
“Liezel…” mahina kong tawag.
Pero bago pa ako makapagsalita ulit, bigla niya akong niyakap.
Mahigpit. Yung yakap na parang ayaw na niya akong pakawalan.
“Ang tagal kong hinintay ‘to, Josh…” nanginginig niyang sabi. “Yung marinig ko na ako naman… ako naman yung pipiliin mo.”
Parang may kumurot sa puso ko. Mas lalo ko siyang niyakap ng mahigpit.
“Hindi ka na pangalawa,” bulong ko. “Hindi ka na tago. Ikaw na… at ikaw lang.”
Ramdam ko ang pag-iyak niya sa dibdib ko.
At bawat patak ng luha niya… parang sampal sa lahat ng pagkukulang ko noon.
“Patawarin mo ako,” dagdag ko. “Sa lahat ng sakit na dinulot ko sa’yo… sa lahat ng panahong iniwan kitang mag-isa.”
Dahan-dahan siyang kumalas sa ya
