Pagdating namin parang bumalik lahat ng alaala. Mga masasayang alaala, masasakit at higit sa lahat noong mga panahon pinupuntahan pa ako dito ni Josh.
Sobrang daming memories ng bahay na ito, dito ako natutong lumaban kahit na sobrang hirap na ang buhay.
Pagbaba pa lang namin ng sasakyan, lumabas agad si Mama.
“Liezel…” malakas niyang tawag, kita ko sa mata ni Mama ang kasabikan na makita ako.
Hindi ko na napigilan, tumakbo ako papunta sa kanya.
“Ma…” malakas ko din tawag sa kanya. Niyakap ko siya ng mahigpit.
“Anak…” umiiyak niyang sabi.
Lumabas din si Papa. Tahimik lang siya sa una, pero kita ko sa mukha niya ang saya.
“Salamat naman at nadalaw mo rin kami, anak,” sabi niya.
Lumapit ako at niyakap siya.
“Pa, pasensya na po kung ngayon lang kami naka bisita. Marami po kasing
