“Pero mahal ka ni Gov,” sabi niya.
Napangiti ako nang mapait. “May asawa at anak siya, Kuya. Doon siya dapat. Hindi sa akin, sapat na ang ilang taon ng pagkakasala. Hindi ko na kakayaning dagdagan pa ang mga mali kong nagawa." muli kong sabi.
Bago ako ruluyang bumaba ng hagdan ay narinig kong bumukas ang pinto ng silid ni Gov. "Liezel.." tawag niya sa akin.
Naging mahigpit ang kapit ko sa bag na dala ko na para bang doon ako humuhugot ng lakas ko.
"Bakit ka aalis?" isang tanong mula sa kanya na parang unti-unting dunudurog ng puso ko. Sobrang sakit, pero wala akong magawa para maibsan ang kirot na nararamdaman ng puso ko.
Pumihit ako paharap sa kanya, isang pilit na ngiti ang iginuhit ko sa mga labi ko kahit ramdam kong nanginginig ang buong katawan ko. Isang malalim na bunton
