Napakamot siya sa batok at bahagyang natawa.
"Kailangan," sabi niya. "Ayokong may mangyaring masama sa mga guest ko."
Sandaling natahimik ang pagitan namin. Tahimik lang akong kumain habang paminsan-minsan ay napapatingin sa dagat.
Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang pakiramdam sa dibdib ko.
Para bang… unti-unti nang nawawala ang bigat na matagal ko nang dala.
Marahil dahil sa katahimikan ng lugar.
O marahil dahil sa pakiramdam na dito, maaari akong magsimula ulit.
Pagkatapos naming kumain ay tumayo si Adrian at kinuha ang susi ng motor na nakapatong sa mesa.
"Halika," sabi niya habang nakangiti. "Ilibot na kita."
Napangiti rin ako habang tumatayo.
Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa lugar na ito.
Pero sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon… han
