HEALING HEARTS AT CHRISTMAS

Dearest Santa‚ hear my Christmas prayer. — Paskong-pasko na talaga. Naririnig ko na ang mga kanta ni Jose Mari Chan na sumisimbolo ng pag-ibig at pagkakaisa. Ngunit sa aking puso ay may panghihinayang. Dati‚ hiniling ko sa Diyos na buo kaming pamilya kahit sa tuwing Pasko lamang. Pero hindi nangyari yun. Nailabas ko na din sa mundo ang batang mag sisilbi sanang mitsa upang matawag kaming pamilya ni Larsien. Ngunit ang panahon ay hindi pabor sa akin. Hindi ko pa rin matatanggap na hindi kami buo sa araw ng Pasko. Ang mga kantang nagbibigay ng saya sa iba ay nagbibigay ng lungkot sa akin. ‘I don’t want to see you again’ muli kong naalala ang sinabing iyon sa akin ni Larsien. Ngunit narito ako ngayon sa ground floor ng opisina niya. Bitbit ang resume‚ at matigas na determinasyon—pinasok ko ang elevator Namamasa ang aking palad habang namumuo ang malalamig na pawis sa aking noo. Nakikita ko ang aking refleksyon sa dingding na salamin ng elevator, ang mga mata ko'y nagpapakita ng kaba at pangamba sa hinaharap. Napukaw ang aking atensyon sa tunog ng elevator na nagpapahiwatig na umabot na ako sa floor na aking patutunguhan. Ang biglaang paghinto ng elevator ay nagpalakas sa aking kaba. Larsien‚ I never wanted to see you again‚ kasi natatakot ako sa maari mong gawin sa akin—but desperation forced me. Kailangan na kailangan ko ng pang gamot sa anak mo Isang malaking buntong hininga ang aking pinakawalan bago ko tinahak ang daan patungo sa opisina ni Larsien A gorgeous woman with flawless skin came out of Larsien’s office‚ dressed casually‚ clearly not an employee “Mr. Hernandez‚ you can go in now” pagpukaw ng atensyon sakin ng secretarya ni Larsien. I gave her a forced smile before nodding “T-thank you” I uttered before going into Larsien’s office I teared up the moment I saw him‚ I missed him so much Nakatutok siya sa pagpirma ng mga dokumentong nakatambak sa kaniyang lamesa, dahil mukhang hindi niya napansin ang aking pag pasok If your grandfather hadn’t scared me off—we’d be together‚ raising our son. Larsien‚ I’m so sorry for letting fear drive me away — To be continued