“อุ่นไม่ได้กลัวเหงาสักหน่อย” เธอกลัวเขาต่างหาก
“อ่านอะไร”
“บัญชีเบื้องต้นค่ะ”
ปฏิพัทธ์ลูบผมนุ่มเบาๆ อีกครั้งก็ผละมือกลับไปหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูแทน หลังจับสังเกตพบว่าพวงแก้มใสซับสีเรื่ออย่างน่ามอง และเธออาจจะไม่ได้อ่านหนังสือหากว่าเขายังมองต่อไป
อรนลินลอบหันไปมองเมื่อเขาเงียบเสียง เห็นว่ากำลังสนใจอย่างอื่น เธอจึงหันมาตั้งสมาธิกับหนังสือบ้าง วิชานี้ส่วนใหญ่เป็นการสอนพื้นฐานเกี่ยวกับบัญชี ยังไม่มีเนื้อหาคำนวณมากนัก
แรกๆ เธอยังวุ่นวายคิดเรื่อยเปื่อย พอได้ตั้งใจจริงจัง ดำดิ่งเข้าไปในโลกของวิชาการ รู้ตัวอีกครั้ง หันมองคนตัวใหญ่ พบว่า ปฏิพัทธ์หลับไปแล้ว มองเวลาเกือบเที่ยงคืน เธอจึงเก็บหนังสือหันไปมองใบหน้าคมสันที่ดูผ่อนคลายเวลาหลับ เกิดอาการสองจิตสองใจ ควรจะปลุกเขาขึ้นไปนอนบนห้องดีไหม วุ่นวายอยู่เกือบนาทีก็ได้ข้อสรุปว่า เธอเอาหนังสือไปเก็บแล้วหาผ้ามาห่มให้เขาดีกว่า นี่เป็นคืนที่สองที่ปฏิพั
