อรนลินทรงตัวได้แล้วจะถอยห่างหากฝ่ามือที่แนบบั้นเอวกลับกดไว้ เธอเงยหน้ามอง จังหวะเดียวกับที่เขาหันมากวาดมองไปทั่วร่างกายราวกับจะหาร่องรอยอะไรสักอย่าง ใจดวงน้อยกลับเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะแววตาเย็นชาคู่นั้นอ่อนแสงลงมาก
“ไม่เจ็บนะ”
“ไม่ค่ะ”
“เล่นอะไรไอ้เอิร์ทเดี๋ยวตกบันไดตายห่าหรอกมึง”
เสียงใครอีกคนดังมาพร้อมกับการเบียดตัวแทรกสาวสวยมามองหาเพื่อน มันหันมายิ้มเผล่ให้ แต่ใครอีกคนที่ยืนพิงราวบันไดทำให้ วสุ ศานต์ศิร ชะงักค้าง ตาเบิกกว้าง
“ไอ้ธาม!”
“ไอ้ต้น”
ปั๊ก!
ปั๊ก!
ปฏิพัทธ์ทอดตามองผ่านโต๊ะผ้าสักหลาดที่เพื่อนของวสุกำลังแข่งกันตบลูกสนุกเกอร์ลงหลุมไปยังร่างบางของอรนลินที่กำลังคอลล์วิดีโอกับน้องสาว
เสียงเตือนเรียกเข้าสมาร์ตโฟนของเธอดังขึ้นตอนยืนกันอยู่ตรงบันได เธอรีบหยิบออกมาดูแล้วบอกเสียงกังวลว่าอินทิราโทรมา เขาจึงพาเธอไปนั่งในห้องพักผ่อนของพนักงานซึ่งใช้นั่งพักเหนื่อยหรือทานอาหารในเวล
