สาวน้อยไม่กล้าขยับ ปล่อยให้อีกฝ่ายกอดซบรับรู้อุ่นไอผะผ่าวที่แผ่ออกมาจากกายหนาด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ
เธอสับสนไปหมดแล้ว เขาควรจะอยู่กับสาวสวยคนนั้น แล้วทำไม...
หน้าคมสันเงยขึ้นมาพร้อมกับกายหนายืดตัวขึ้นเต็มความสูง มองเห็นแววตาสับสนในความสลัวรางก็อดใจไม่ไหว หอมแก้มนุ่มหนักๆ อีกครั้ง
“อย่ามองฉันแบบนั้น”
“แบบไหนคะ”
“แบบที่มันจะทำให้เธอเป็นของฉันในห้องนี้”
อรนลินตาโต อ้าปากเผยอ แก้มที่ร้อนอยู่แล้วร้อนซ่านปานว่ามีไฟสุมอยู่กองใหญ่ เธอบิดข้อมือที่ถูกจับแต่ไม่หลุด
“พะ พูดอะไรไม่รู้”
ปฏิพัทธ์กระตุกยิ้ม แนบหน้าผากกับหน้าผากมน ทอดสายตาสบตากลม
“เธอรู้”
ใช่ เธอรู้ความหมายแจ่มแจ้ง
“ปละ ปล่อยอุ่นเถอะค่ะ อุ่นอยากกลับแล้ว ว่าจะโทร.หาพี่ชลให้ไปส่งพอดี”
“ทำไมต้องไอ้ชล กลับกับฉันเป็นไร” เสียงเคร่งดุดันแค่นถาม
“อ้าว อุ่นคิดว่าคุณคง...ติดธุระ”
อรนลินหลบตาคมกล้า ตอนนี้ภาพที่เขาจูบผู้ห
