ไม่ใช่แค่มัดอย่างเดียว เส้นผมนุ่มหนาถูกรวบไปมัดเป็นหางม้ากลางศีรษะ แล้วทำถักเปียก่อนจะม้วนผมเปียนั้นเป็นวงกลมใช้ยางรัดผมไว้อีกชั้น ตลอดเวลานั้นอรนลินก็ได้แต่บังคับตัวเองให้ยืนนิ่งแม้ใจจะเต้นโครมครามไปหมด เสร็จแล้วก็หยิบแว่นกันน้ำมาสวมให้อีกชิ้น ก่อนดึงมือเธอไปที่เจ็ตสกีลำใหญ่ ใบหน้าคมสันก็ยังเรียบเฉยเช่นเคย
“คุณไม่ใส่เหรอคะ” ปฏิพัทธ์สวมแค่แว่นตากันน้ำอันเดียว
“ไม่”
เขาส่งเธอขึ้นไปนั่งเบาะด้านหลังก่อนจะก้าวคร่อมขึ้นมานั่งข้างหน้า หันมามองเธอที่นั่งนิ่ง จับมือไปกอดเอวเขา แล้วจึงพามันเคลื่อนออกจากลำเรือ
สาวน้อยทำหน้ายู่ใส่แผ่นหลังกว้าง ดูเขาจะประมาทกับการใช้ชีวิตเหลือเกิน
อรนลินไม่เคยขี่เจ็ตสกีมาก่อน แม้เขาจะพามันเคลื่อนไปช้าๆ แต่เธอขยุ้มเสื้อเขาแน่น
“กลัวเหรอ”
“กลัวค่ะ”
น้ำทะเลตรงนี้ใสมาก สามารถมองเห็นปะการังและก้อนหินที่อยู่ใต้น้ำ เธอคิดว่ามันต้องลึกพอสมควร เรือยอชต์ลำใหญ่โตของเขาถึ
