นี่เธอเผลอตีมาเฟียขาใหญ่ของที่นี่เลยเชียว นั่นไม่สำคัญเท่าแววตาลุ่มลึกที่ทอดมองมาชวนให้สะบัดร้อนสะบัดหนาว ใจสั่นๆ จึงขืนตัวออกห่าง
“เอ่อ อุ่นขึ้นดีกว่า เล่นมาตั้งแต่เช้าแล้ว”
“ขึ้นก็ดี”
ปฏิพัทธ์ยอมปล่อยวงแขน มองตามสาวน้อยที่ลอยไปหาบันไดข้างท้ายเรือ อาการรีบเร่งนั้นจุดรอยยิ้มบนมุมปาก
อรนลินคว้าผ้าเช็ดตัวซับน้ำพลางเดินเร็วๆ ไปยังห้องพัก ระงับจิตระงับใจสั่นไหวของตัวเอง
เธอไม่ได้กลัวปฏิพัทธ์จะทำร้ายทุบตีหรือฆ่าทิ้งหรอก
เธอหวาดหวั่นกับความวาบหวามที่พลุ่งพล่านในอกต่างหาก
ความใกล้ชิด สนิทสนม ทำให้เธอลืมตัวลืมใจ ลืมฐานะของตัวเองไป
ร่างบางก้าวเข้าไปในห้องน้ำ จัดการถอดเสื้อผ้าออกหมด ตั้งใจจะรีบล้างน้ำทะเลออก และจะได้หลบเลี่ยงหากว่าเจ้าของห้องเข้ามาใช้ห้องน้ำ
อรนลินกำลังยืนแกะยางรัดผมเพื่อจะแกะเปียออก ประตูห้องน้ำก็เปิดเข้ามา
“คุณ!”
ปฏิพัทธ์กวาดตาไปทั่วเรือนร่างขาวกระจ่างเปล่าเปลือย
