ก่อนความอวบกำยำยาวนั้นจะจรดจ่อกลางช่อดอกรักฉ่ำ เขานำทางให้ส่วนปลายที่เรียบละมุนดุจกำมะหยี่ถูไถทักทายกลางช่อดอกไม้ เธอถึงกับสะดุ้ง ตะปบมือกดเล็บสั้นบนแผงอกกว้าง หากไม่อาจละสายตาจากภาพที่แสนปลุกเร้าและชวนผวาหวั่นได้
ปฏิพัทธ์เองก็ทอดสายตาจับนวลหน้างามในยามที่จรดส่วนปลายลงตรงปากบ่อน้ำผึ้งหวาน ผลักดัน... รับรู้ถึงความคับแคบจนต้องสูดปากแรงเมื่อบางส่วนชำแรกแทรกผสาน หน้างามบิดเบ้ ผละมือจากอกมาตะปบต้นแขนเขาแน่น ตากลมฉาบรื้นน้ำใส เขาชะลอรั้งยั้งใจ ก่อนผลักดันฝังฝากตัวตนเข้าไปใหม่อีกครั้ง
“อื้อ”
อรนลินกัดปาก จิกมือกำต้นแขนเขาแน่นเมื่อความเจ็บแปลบแสบสันลั่นถึงสมองพร้อมกับในหูรับรู้ถึงแรงกระตุกขาดของบางสิ่งบางอย่าง น้ำตาพลันเอ่อไหล ขณะที่กายส่วนล่างตึงแน่นจนไม่กล้าขยับ
เธอเจ็บอย่างที่เคยรู้ว่ามันต้องเจ็บ แต่ไม่คิดว่าจะเจ็บขนาดนี้
นั่นเพราะสรีระร่างกายอันแตกต่าง
ปฏิพัทธ์โน้มตัวลงมาจูบกลีบปาก บดเ
