เพราะความหิวจัดทำให้เธอรีบจ้วงข้าวใส่ปาก แถมยังอ้าปากรับแซลมอนที่เขายื่นให้อย่างไม่อิดออด
“ตอนแรกไม่หิว พอเห็นเธอกิน ชักจะหิวแล้ว”
“อ้าว”
อรนลินยิ้มอ่อน ทำท่าจะเอื้อมไปหยิบช้อนจากตะกร้าที่เห็นวางบนโต๊ะ แต่ถูกยึดมือไว้ก่อน
“ใช้ช้อนเธอก็ได้”
เมื่อรีรอแล้ว เขาไม่ยอมตักข้าวเข้าปากสักที เธอเริ่มทำความเข้าใจได้ว่า คนหน้าเรียบดุต้องการอะไร
อรนลินตักข้าวขึ้นมาจ่อปากได้รูป ไม่ต้องรอเลย ปฏิพัทธ์อ้าปากรับทันที ทำให้เธออมยิ้ม
ขี้อ้อนหน้านิ่งก็มีด้วย...
อาหารมื้อแรกรวบเช้าเที่ยงนั้นก็ดำเนินไปอย่างเรียบร้อยท่ามกลางเสียงเต้นตึกๆ ตักๆ ของหัวใจดวงน้อย
“เดี๋ยวอุ่นล้างเองค่ะ”
เธอทำท่าจะเลื่อนลงจากตัก หากปฏิพัทธ์รัดเอวไว้ ก้มหน้าลงมาถามชิดนวลแก้ม
“ยืนไหวเหรอเรา”
คำถามง่ายๆ แต่ความหมายพุ่งไปไกลลิบลิ่ว สาวน้อยขัดเขินเกินกว่าจะทำเป็นรับรู้มัน
“อุ่นไม่ได้เป็นไรสักหน่อย แค่ล้างจานเอง”
ปฏิพัทธ์
