ปฏิพัทธ์ไม่ได้สั่งให้เธอย้ายไปอยู่ห้องด้วย แต่ตัวเธอต้องนอนห้องเขาทุกคืนนับแต่กลับจากเกาะ
“อ่านอะไรทำไมหน้าแดง”
ไม่รู้คนที่เธอกำลังคิดเรื่องเขาเลิกแชตตั้งแต่เมื่อไหร่ ซ้ำยังชะโงกหน้ามาใกล้แก้ม มือข้างหนึ่งโอบหัวเธอด้วย
พอถูกทัก เธอยกมือขึ้นกุมแก้ม
“หืม...กฎหมายธุรกิจ” ลมหายใจอุ่นรินรดพวงแก้ม ใจเธอยังสั่นไหวทั้งที่ใกล้ชิดกับเขาจนเกินใกล้ “อายอะไรมัน”
“อุ่นเปล่าสักหน่อย แก้มอุ่นก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว”
ปฏิพัทธ์อ้าปากกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง สมาร์ตโฟนของเขาดังขึ้นมาก่อน
เธอกำลังจะหายใจโล่งปอด แก้มกลับถูกหอมหนักๆ เขายังขยี้หัวเธอด้วยก่อนเลื่อนไปนอนหนุนหมอนเหมือนเดิมทั้งที่ไม่ผละมือออกไป เปลี่ยนเป็นลูบผมไปมาเบาๆ ขณะรับสาย น้ำเสียงนิ่งและมีความนอบน้อมเจือปน
“ครับ”
เธอหันไปมอง ก็สบตาคมที่มีร่องรอยอารมณ์ขันเล็กน้อย แต่นั่นก็มากแล้วสำหรับปฏิพัทธ์ คิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็นเชิงคำถาม เธอส่ายหน้าหัน
