อรนลินหัวเราะเบาๆ อย่างอดไม่ได้เมื่อเขาเอ่ยถึงเลขาผู้อารมณ์ดีผิดเจ้านาย เธอก็เชื่อว่าปฏิพัทธ์จะยอมให้ไปสอบ เขาเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น จึงพนมมือไหว้ลงตรงอกแกร่ง
“ขอบคุณนะคะ”
“หึ อยู่เป็น” ปฏิพัทธ์งับปลายจมูกเล็กเม้มเบาๆ ก่อนจะเบียดจมูกโด่งลงเสียดสี โดยที่ตายังจ้องหน้างาม
“ฉันอยากได้อย่างอื่นมากกว่าการไหว้”
ตากลมวาวไหวและหลุบหลบไปอึดใจ ก่อนสาวน้อยจะช้อนสายตาขึ้นมามองสบกันอีกครั้ง มือเรียวบางเลื่อนจากอกขึ้นมาวางบนลำไหล่ เลื่อนไล้เข้าหาลำคอ โอบโน้มให้ใบหน้าคมสันก้มลงใกล้หน้าสุกปลั่งของตนเอง กลีบปากอิ่มก็แนบเข้าหาปากได้รูป บดเบียดเคอะเขิน...
ปฏิพัทธ์ถอนหายใจลึก ร่างกายร้าวร้อนไปด้วยความปรารถนา ทุกครั้งที่ได้แนบชิดนัวเนียกับอรนลิน เขาเป็นต้องเดือดฉ่าทั้งๆ ที่เธอไม่ได้มีทีท่ายั่วยวนด้วยซ้ำไป แค่อยู่เฉยๆ แค่เขาได้กอดตัวนุ่ม สูดกลิ่นผิวหอมกรุ่น อารมณ์ความต้องการก็พล่านพุ่งอย่างไม่รู้จักพอ
ปาก
