“น้อยๆ หน่อยโว้ย เห็นใจกูกับไอ้ต้นมั่ง” อิศราเป็นต้นเสียง
“เออ นั่นดิ นี่เขาเรียกอวดแฟนใส่เพื่อนปะวะ” วสุขานรับ
สาวๆ เพื่อนของณัฐนีย์เป็นลูกคู่รับอีกทอด
แก้มใสเปล่งปลั่งด้วยความเขิน เธอยื่นมือมาบิดแขนแฟนหนุ่มด้วยความเขิน
“ดูสิ คนอื่นแซวกันใหญ่”
ปฏิพัทธ์หัวเราะร่วน ยิ้มกว้างตาเป็นประกาย
“งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้”
“แล้วจำได้มั้ย พรุ่งนี้วันอะไร”
“จำได้สิ” พรุ่งนี้วันเกิดคนรัก เขาจำได้ หากบอกเธอด้วยสายตา เมื่อเพื่อนๆ เดินเข้ามาใกล้จึงฝากฝังให้ไปส่งหญิงสาวด้วย ก่อนที่เขาจะควบมอเตอร์ไซค์คู่ใจตรงไปยังผับแห่งหนึ่งซึ่งเป็นสถานที่ทำงาน
ปฏิพัทธ์รู้จักกับณัฐนีย์ตอนเรียนม.ปลาย เริ่มจากเป็นเพื่อน เลื่อนมาเป็นแฟนตอน ม.6 จากนั้นก็เข้าเรียนคณะเดียวกันในระดับมหาวิทยาลัย
ณัฐนีย์เป็นคนสวย เรียนเก่ง ใครๆ ต่างขายขนมจีบเธอมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว แต่เธอไม่ได้สนใจใคร ยังคบและรักมั่นกับปฏิพัทธ์กระทั่งตอนนี
