ตากลมรีบมองหามุมกาแฟ จัดการตามความต้องการ เธอยังได้น้ำเย็นเฉียบอีกสองแก้วออกมาเสิร์ฟด้วย
“เอ่อ อุ่นขอโทษค่ะ”
การชะงักของฉัตราทำให้เธอรู้ว่าออกมาขัดจังหวะพวกเขา
“ไม่เป็นไร”
ปฏิพัทธ์พยักหน้าเรียก มองสาวน้อยที่เดินไม่มั่นคงนักมาเสิร์ฟเครื่องดื่ม
“เข้าไปนั่งเล่นในห้องก่อน”
“ค่ะ”
ฉัตรามองตามเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราที่ดูท่าว่าถ้าโตกว่านี้คงสวยบาดใจจนผู้ชายมองเหลียวหลังกันทีเดียว
แค่ตอนนี้เจ้านายของตนก็มองตามจนตาไม่กะพริบแล้ว
“น่ารัก”
“ไม่เกี่ยวกับงาน”
คนหน้านิ่งเอ่ยเสียงเรียบไร้อารมณ์คล้ายไม่รู้สึกรู้สา หากคนที่คลุกคลีกันมานาน ร่วมหัวจมท้ายกันมาหลายปีมีหรือจะมองไม่ออก
ถึงขนาดหอบหิ้วกันมาถึงกาสิโน ธรรมดาที่ไหน
“เมื่อกี้ถึงไหนว่าต่อสิ”
ลูกน้องนั่งนิ่ง ปฏิพัทธ์เหลือบมองตาขวาง ได้เห็นแววตาดุเจือรอยยิ้มก็เบือนหน้าไปทางอื่น และเบือนไปทางไหนไม่ไป กลับไปจับตรงประตูที่อรนลินหา
