อรนลินผุดลุกขึ้นนั่งทั้งที่ไม่ลืมตา นั่นเพราะพอลืมตาแล้วเธอมึน นึกหงุดหงิดเล็กๆ ในใจ ทำไมเขาไม่รู้ว่าถอดผ้าทำยังไง
“ถอดออกแบบนี้”
มือเรียวดึงชายกระโปรงชุดเดรสขึ้นผ่านออกไปทางศีรษะ
“ถอดเสื้อในออก” อธิบายจะได้จบๆ และถอดให้ดูเป็นตัวอย่างด้วย “แล้วก็เอาซิลิโคนปิดตรงนี้ๆ”
ปฏิพัทธ์กลั้นหัวเราะเป็นครั้งแรกแม้หัวใจจะกระตุกยามที่เห็นพุ่มทรวงผุดผ่องกระเพื่อมไหวต่อสายตา สมองส่วนล่างของเขาก็กระตุกราวกับมองเห็นด้วย การกระทำของเธอยืนยันเลยว่าเมามากจนลืมอายไปแล้วจริงๆ ร่างกระจ่างทำท่าจะลุกขึ้นถอดอีกชิ้นที่เหลือด้วย เขาคว้าตัวเธอลงนอน ตวัดผ้าห่มขึ้นคลุมไว้
“เธอนี่นะ ต่อไปฉันคงปล่อยให้ไปเมาที่ไหนไม่ได้แล้ว”
พร่ำบ่นด้วยเสียงที่แตกต่ำลงหลายระดับ กอดรัดร่างนุ่มเอาไว้ ผิวเปลือยที่แสนละมุนยั่วเย้าให้ลูบสัมผัส
“อุ่นแค่มึนนิดเดียว ยังไม่เมาหรอกค่ะ”
คนไม่เมาแต่ไม่ยอมลืมตาอีกแล้ว ซ้ำทำท่าคอพับจะหลับได้ท
