“อย่าถามเลย เขาไม่อยากออกตัวเท่าไหร่”
“เออๆ” วสุจำใจไม่ถามต่อ ทั้งที่ความจริงอยากรู้เต็มแก่ ใครกันที่มันมีเงินและอำนาจหนุนหลังปฏิพัทธ์ ในอกกรุ่นร้อนไปด้วยความอิจฉาที่เห็นอีกฝ่ายมีชีวิตที่ดีทัดเทียมตน
ครั้งหนึ่ง เขาเลือกเป็นเพื่อนกับมันที่ทั้งจนและเป็นเพียงเด็กสลัมเพียงเพราะอยากดูดีในสายตาใครๆ โดยเฉพาะสาวๆ
วสุซุกซ่อนสายตาขุ่นมัวไว้ เหลือบมองไปยังสาวน้อยหน้าใสข้างกายอีกฝ่าย
“น้องอุ่นไม่อยากถ่ายรูปเหรอครับ”
อรนลินกำลังชงเหล้าแก้วใหม่ส่ายหน้า ตอบเบาๆ ก่อนจะเลื่อนแก้วไปให้เจ้านายหน้าเฉย ส่วนตัวเธอได้โค้กเป็นเครื่องดื่ม
“อุ่นไม่ชอบถ่ายรูปค่ะ”
ปฏิพัทธ์ปัดสายตาคมกริบมายังนวลแก้ม เห็นมีเส้นผมปลิวตามลมมาระใบหน้าจึงใช้นิ้วเกลี่ยวมันไปเหน็บใบหูเล็ก ก่อนจะเลื่อนมือข้างนั้นไปโอบไหล่มนลูบคลึงเล่นเบาๆ แก้มนวลซับสีระเรื่ออย่างน่ามอง บอกได้ว่าเธอเขิน เขาหัวเราะในลำคอก้มลงไปถามแทบติดนวลแก้มปลั่ง
