ปรารถนารักแห่งดวงใจ

หญิงสาวเดินทอดน่องตามทางในสวนสาธารณะกลางเมืองในยามเย็น มือบางกระชับเสื้อไหมพรมเพื่อกันลมหนาวที่พัดมาอีกระลอก หน้าหนาวของกรุงเทพมหานครในปีนี้ช่างหนาวเย็นกว่าหลายปีที่ผ่านมา หล่อนก้มหน้าน้อยๆ ขณะย่างเท้าเดิน ผมนุ่มสลวยในเวลาปกติที่มักทิ้งตัวยาวถึงกลางหลัง หากตอนนี้ถูกเกล้าเป็นมวยต่ำอวดลำคอเรียวระหง มือบางยกขึ้นจับปอยผมที่หลุดระใบหน้าสวยตามแรงลมพัดเพื่อทัดไว้ข้างหูอย่างง่ายๆ ต่อเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์จึงละมือมาหยิบเพื่อกดรับสาย “ถึงไหนแล้วล่ะ กิ่ง” เสียงห้าวของพี่ชาย ทำให้สไลลาต้องลอบผ่อนลมหายใจอย่างหนักอก ก่อนถามกลับเสียงแผ่วเบา “พี่ก้องคะ กิ่งไม่ไปได้หรือเปล่า” “เป็นอะไรไปอีก วันนี้ญาติๆ ก็มากันครบ เราจะหลบหน้าอยู่คนเดียวได้ยังไง พี่ไม่อยากตอบคำถามใครต่อใครให้วุ่นวาย” เสียงดุจริงจังของนายแพทย์ศิวัฒน์ พี่ชายร่วมสายเลือดเพียงคนเดียวที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าโลกใบนี้ไม่ได้ว้าเหว่มากนัก “คงไม่มีใครถามถึงกิ่งนักหรอก” สไลลาตอบเสียงขื่นเมื่อนึกไปว่าใครต่อใครของพี่ชายก็คงหมายถึงบิดาที่อาจถามหา หากไม่เห็นเธอโผล่ไปพร้อมกัน “เอาละ ไม่ต้องพูดมากแล้ว ตอนนี้พี่กำลังออกจากโรงพยาบาล กิ่งอยู่ที่ไหน พี่จะขับรถไปรับ” “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวกิ่งจะนั่งรถไฟใต้ดินไปเอง พี่ก้องจะได้ไม่ต้องขับย้อนไปย้อนมา” “แล้วอย่าชักช้านักล่ะ” ศิวัฒน์บอกเสร็จก็ตัดสาย หญิงสาวนิ่วหน้าครุ่นคิดเพียงแค่อึดใจก็ตัดสินใจเดินไปที่สถานีรถไฟใต้ดิน ซึ่งมีระยะห่างจากจุดที่กำลังยืนอยู่เกือบสามร้อยเมตร สไลลาก้าวเท้าไปเรื่อยๆ เหมือนต้องการถ่วงเวลาให้ไปถึงที่นั่นช้ากว่าพี่ชาย เพื่อว่ายามเข้าไปในบ้านหลังนั้น หล่อนจะไม่รู้สึกเดียวดายมากไป เกือบสามสิบนาทีต่อมา เจ้าของร่างกลมกลึงก็เปิดประตูรั้วอัลลอยด์สีทองเก่า แล้วย่างเท้าเข้าไปในเขตบ้านหลังค่อนข้างใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ในย่านธุรกิจใจกลางเมือง บ้านเดี่ยวที่ถูกรายล้อมด้วยกำแพงคอนกรีตสูงระดับศีรษะนี้แม้จะมีอายุหลายสิบปี หากภาพที่ปรากฏสู่สายตาก็ทำให้ผู้มาใหม่รู้ว่าทุกอย่างยังถูกดูแลรักษาไว้เป็นอย่างดี สไลลาละสายตาจาก ‘บ้าน’ ที่เคยพักพิงอาศัย ก่อนตัดใจเดินดุ่มเข้าไปใกล้ แต่แล้วเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กชายหญิงก็ดังแทรกมาหา จนทำให้เธอแทบผงะหนีทีเดียว หากไม่เห็นใบหน้าใครคนหนึ่งโผล่มาจากข้างในให้เห็นเสียก่อน “มาแล้วหรือ เข้ามาในบ้านสิ เมื่อสักครู่คุณพ่อเพิ่งถามหา” “ค่ะ” หญิงสาวตอบรับ แล้วเดินแทรกกลุ่มเด็กเล็กหลายคนซึ่งคงเป็นแหล่งเสียงเมื่อสักครู่นี้ตรงไปหาพี่ชาย และทันทีที่ย่างเท้าเข้าไปในบ้านหลังนั้น เธอก็ตกเป็นเป้าสายตาของใครหลายคนที่กำลังจับกลุ่มคุยกันให้หันมามองอย่างพร้อมเพรียง “นี่ลูกสาวคนเล็กของหมอใช่ไหมคะ โตเป็นสาวหน้าตาสวยหมดจดทีเดียว” หญิงวัยกลางคนในชุดเสื้อสีเหลืองสดกับกางเกงเข้ารูปสีดำพูดขึ้น แล้วได้ยินอีกหลายเสียงกล่าวสนับสนุนตามมา หากไม่ได้ทำให้สไลลารู้สึกปลื้มใจแต่อย่างใด สิ่งเหล่านี้รังแต่จะให้หล่อนอยากหนีไปให้ไกลจากที่ตรงนี้ก็เท่านั้น สไลลาสูดลมหายใจแล้วปั้นหน้ายิ้มรับคำชม นั่นคือสิ่งที่หล่อนกำลังทำ “กินอะไรมาหรือยัง” แล้วก็เป็นพี่ชายอีกเช่นเคยที่ถามอย่างห่วงใย คนเป็นน้องสาวเพียงพยักหน้าก่อนกวาดสายตามองหาคนที่อยู่ในห้วงคำนึงหา “กิ่งมองหาคุณพ่อหรือ” ศิวัฒน์ถาม แม้น้องสาวจะไม่ตอบแต่เขาก็รู้ดี เพราะความปากแข็งของคนทั้งคู่ทว่าข้างในใจคงจะอ่อนเข้าหากันนานแล้ว หากด้วยทิฐิบางอย่างที่ทำให้ไม่เคยได้เปิดปากพูดคุยกัน “เห็นพี่ก้องบอกว่าคุณพ่อถามหากิ่ง” “ใช่ แต่ตอนนี้คุณพ่อไม่อยู่ เพิ่งขับรถออกไปรับน้าปรางที่ห้างฯ อีกเดี๋ยวก็คงกลับ” สไลลาพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ก่อนเดินตามพี่ชายเข้าไปในห้องนั่งเล่นด้านในที่จัดไว้เพื่อการพักผ่อนส่วนตัวในครอบครัว นัยน์ตาหวานกวาดมองจนทั่วแล้วเห็นของตกแต่งบ้านล้วนมีสีสันมากมาย ทั้งสีเขียวและสีแดงตามแบบของจีน ในความรู้สึกของหล่อนว่าดูแล้วช่างน่าเวียนหัวมากกว่าจะมองให้เป็นศิลปะสร้างความสวยงาม “คุณพ่อแต่งบ้านใหม่เมื่อไรหรือพี่ก้อง” วูบหนึ่งในความรู้สึกของคนถามบังเกิดความเสียดายกลิ่นไอเก่าๆ จากบรรยากาศเดิมๆ ในบ้านหลังนี้ขึ้นมาครามครัน ซึ่งสิ่งเหล่านั้นกำลังถูกใครบางคนลบเลือนมันออกไป “เกือบปีหนึ่ง กิ่งไม่ได้มาบ้านนี้นานแล้วสิ ถึงเพิ่งเห็น ซินแสที่น้าปรางเชิญมาดูบ้านบอกให้เปลี่ยนเพื่อให้ถูกตามหลักฮวงจุ้ย” “เปลี่ยนแล้วมันดีขึ้นหรือเปล่า” คนเป็นน้องสาวถามลอยๆ ขณะมองอักขระจีนบนผ้าผืนแดงที่แปะบนขื่อ “ไม่รู้สิ ถ้าอยากรู้ กิ่งก็ถามคุณพ่อดู” “ถ้างั้นคงไม่ต้องถามแล้วล่ะ” เสียงหวานตอบกลั้วหัวเราะ หากดวงตาไม่มีแม้รอยยิ้มเพียงนิดเดียว “ที่ว่าไม่ต้องถามนี่ หมายความว่ายังไง” หมอหนุ่มถาม ขณะมองตามสายตาของน้องสาว แล้วอธิบายตามที่ตนได้ยินมา แม้รู้ดีอยู่แล้วว่าน้องสาวตนสามารถอ่านเขียนภาษานั้นได้อย่างไม่แพ้เจ้าของภาษาเลยทีเดียว “น้าปรางบอกว่าตัวอักษรจีนพวกนั้นหมายถึงมั่งมีศรีสุข ติดไว้เพื่อเป็นสิริมงคลกับบ้าน” “กิ่งเห็นว่าทุกวันนี้คุณพ่อก็ดูมีความสุขดี เลยคิดว่าชีวิตคงจะดีด้วยเหมือนกัน” คนตอบยกไหล่บางด้วยความเคยชิน ซึ่งกิริยานี้หากอยู่ในสายตาของนายแพทย์อรรถผู้เป็นบิดาก็คงไม่ชอบใจสักเท่าไร “คุณพ่อของเราอายุมากแล้ว ท่านมีครอบครัว มีคนดูแลอย่างดี พี่ก็หมดห่วง” ชายหนุ่มพูดถึงบิดาที่เลยวัยชรามาครบสองปีในวันนี้ แล้วหันมายิ้มอ่อนโยนให้น้องสาว พลางกล่าวต่อในใจว่าห่วงใหม่ของเขาก็คงเป็นคนนี้มากกว่า หากไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาด้วยรู้ถึงนิสัยเย่อหยิ่งและรักศักดิ์ศรีของสไลลาเป็นอย่างดี “กิ่งไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ” คนเป็นน้องสาวบอกปัดให้พ้นตัวอย่างให้รู้ว่าตนก็ไม่สนใจเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน ก่อนจะเบนความสนใจอีกฝ่ายด้วยการเปลี่ยนเรื่องคุยเสียใหม่ “แล้ววันนี้พี่ก้องมาคนเดียวหรือคะ ตั้งแต่เข้ามาในบ้าน กิ่งยังไม่เห็นพี่แพรวเลย” “อืม พี่แพรวติดนัดลูกค้าสำคัญเลยมาด้วยกันไม่ได้ แต่พี่ก็ตั้งใจไว้ว่าสัปดาห์หน้าจะพาพี่สะใภ้ของกิ่งมาเยี่ยมคุณพ่อด้วยกันใหม่” ศิวัฒน์เอ่ยถึงภรรยาที่ทำธุรกิจร่วมกับครอบครัวเดิมของหล่อน “แล้วงานของกิ่งเป็นยังไงบ้างล่ะ” “ก็เรื่อยๆ ค่ะ” คนตอบเบือนหน้าไปทางหน้าต่างที่เปิดกว้าง พลางทอดมองต้นบอนใบสีสวยแปลกตาในกระถางซึ่งวางเรียงชิดกำแพงรั้วเป็นแนวยาว หากหญิงสาวก็ไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะชื่นชมภาพความงามนั้นเลย “พี่อ่านข่าว รู้สึกว่าช่วงนี้กระแสบริษัทที่กิ่งทำงานอยู่ไม่ค่อยดี” หมอหนุ่มพูดพร้อมยื่นมือไปรับน้ำมะตูมที่บรรจุในแก้วใสที่เด็กรับใช้นำมาเสิร์ฟให้ ก่อนจะบุ้ยใบ้ไปทางน้องสาว สไลลารับเครื่องดื่มเย็นเฉียบสีแดงก่ำที่ถูกส่งให้ถึงมือ หล่อนหรี่ตามองแล้วรู้จากเด็กรับใช้ว่าเป็นน้ำกระเจี๊ยบ เครื่องดื่มสมุนไพรที่มีประโยชน์กับร่างกาย อีกทั้งเป็นยาไปในตัว ซึ่ง ‘น้าปราง’ ผู้เป็นมารดาเลี้ยงมักเตรียมไว้รับรองแขก “คงไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ เจ้านายคงแก้ปัญหาของเขาได้” หญิงสาวตอบอย่างไม่ยี่หระ “กิ่งเป็นแค่พนักงานระดับล่าง บริษัทมีตั้งหลายแผนก เดี๋ยวเขาก็จับไปลงตรงไหนสักที่ จากเซลล์ไปทำตำแหน่งธุรการก็ได้ ไม่เห็นเป็นไรเลย” “กิ่งมีความสามารถด้านภาษา พี่คิดว่าน่าจะหางานที่ดีกว่านี้ทำได้” ศิวัฒน์เปรย เป็นผลให้อีกคนคอแข็ง ด้วยรู้ดีว่างานที่ตนทำอยู่ดูจะไม่สมเกียรตินายแพทย์อรรถผู้เป็นบิดากับศัลยแพทย์มือหนึ่งอย่างพี่ชายสักเท่าไร “หางานในเมืองไทย ยังไงก็แพ้คนจบจากมหาวิทยาลัยมีชื่อ” นี่เป็นเหตุผลที่สไลลาให้ไปเสมอหากมีใครเอ่ยถึงเรื่องนี้ และเธอก็แสร้งเป็นไม่สนใจด้วยว่าคนเป็นพี่ชายนั้นไม่เคยเห็นด้วยสักครั้ง ‘เรียนจบจากมหาวิทยาลัยดัง เกรดดีๆ เป็นแค่ใบเบิกทางให้เราได้รับโอกาสทำงาน ในส่วนนี้กิ่งไม่ต้องกังวล พี่จะหาคนฝากฝังให้ เราไม่ต้องไปแข่งขันกับใคร ขอแค่ว่าเข้าไปทำแล้วก็พิสูจน์ตัวเองให้เขาเห็นว่าเรามีความสามารถพอที่จะอยู่ตรงนั้นได้’ ศิวัฒน์เคยค้านด้วยถ้อยคำนี้เมื่อสองปีก่อน หากพอถูกน้องสาวปฏิเสธความหวังดี ชายหนุ่มก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกเลย “แล้วจะย้ายที่อยู่เมื่อไร จัดการที่ใหม่เรียบร้อยหรือยัง มีใครช่วยบ้างหรือเปล่า” พี่ชายที่แสนดีลอบถอนหายใจอย่างหนักอกกับความดื้อดึง แล้วเปลี่ยนไปถามถึงเรื่องที่จะไม่ทำลายช่วงเวลาดีๆ ของสองพี่น้องให้เสียไป “วางแผนจะย้ายเข้าไปอยู่กลางเดือนหน้า กิ่งมีเพื่อนที่มาช่วยจัดการให้แล้ว พี่ก้องไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ” “ความจริงพี่อยากให้ขายคอนโดนั่นเสีย แล้วหาซื้อที่ใหม่แทน มันคงหาไม่ยากนักหรอก เพราะตอนนี้คอนโดขึ้นเยอะยังกับดอกเห็ด เลือกโครงการสร้างเสร็จพร้อมอยู่ โดยซื้อต่อจากพวกนักลงทุนนักเก็งกำไร พี่เห็นว่าพอมีห้องดีๆ จากโครงการน่าสนใจที่ประกาศขายโดยบวกกำไรกันไม่มาก” “แหม ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตอนหาซื้อของใหม่หรอก แต่อยู่ตอนจะขายห้องเดิมนี่สิ มันไม่ใช่เรื่องง่าย” สไลลาหัวเราะกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่าง หากคิดต่อในใจว่าต่อให้ซื้อง่ายขายคล่องสักแค่ไหน หล่อนก็ไม่มีทางเปลี่ยนใจหาที่ใหม่มาแทนอย่างแน่นอน แต่ก็ดูว่าคนรอบตัวนั้นช่างเป็นห่วงกันเหลือเกิน “หรือว่าจะให้พี่แพรวซื้อต่อ อาจจะให้เช่า หรือเก็บไว้เป็นทรัพย์สินก็แล้วแต่เขา” “ไม่เอาหรอกค่ะ รบกวนพี่แพรวเปล่าๆ เชื่อสิ ว่ากิ่งอยู่ที่นั่นได้ ไม่มีปัญหา” หญิงสาวยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เพื่อจะขอทำตามที่ตัวเองได้ตัดสินใจ “แล้วอีกอย่าง กว่าคนเราจะหาบ้านสักหลังหรือคอนโดสักห้องที่จะให้สอดคล้องกับความต้องการได้ทั้งหมด ทั้งเรื่องทำเล ราคาและช่วงเวลาที่จะเข้าอยู่นั้น มันไม่ใช่จะหากันได้ง่ายๆ นะคะ พี่ก้องเองน่าจะรู้” เมื่อสไลลาให้เหตุผลที่น่าเชื่อถือถึงเพียงนี้ คนฟังจึงได้แต่พยักหน้าคล้อยตาม และเป็นอีกครั้งที่เขาหมดทางคัดค้านน้องสาวผู้แสนจะดื้อดึง ศิวัฒน์ยิ้มบางๆ คอยฟังน้องน้อยเล่าถึงแผนการต่างๆ อย่างไม่คิดจะขัดกันอีก บางที...บางทีคงถึงเวลาที่ต้องเชื่อแล้วว่าคนตรงหน้าสามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องมีใครยื่นมือเข้าไปพยุงเหมือนที่ผ่านมา