Maral’dan,
Ağamı o küçücük pencereden kablolar ve sargılar içinde cansız yatarken görmek gerçekten ölüm gibiydi.
Hislerim çekilmiş bir boşlukta süzülüyordum sanki.
Daye doktorlarla konuşurken, ağamın karısının nerede olduğunu sorarken, aşiret büyükleri ile yapılacakları planlarken ben sadece boş boş bakıyordum.
Bu koridorda bize oda vereceklerdi, ev ayarlamak derdimiz olmayacaktı.
Hoş olsa ben ağamı bırakıp bir yere gitmezdim ama sis perdesinin arkasından kulağıma bunlar çalındı.
Bir de ihtiyaca göre ağama ciğerinden pay verecek biri lazımmış.
İhtiyaç olmasın ama olursa da o kişi ben olayım diye uzun dualar ettim.
Ağamın vurulduğu duyulmasın, aşiret zayıf düşer dediler. Uyanıncaya kadar yerine beni odamdaki yangından çıkarıp daha beterine atan adam bakacakmış.
Zaten ağam dölsüz o
