Maral’dan,
Gözlerimi açtığımda tanımadığım bir odada buldum kendimi. Başımdaki hemşire serumun hızını ayarlıyordu. Kuruyup yapış yapış olmuş ağzımı yutkunup ıslatmaya çalıştıktan sonra zorlukla konuştum.
“Neredeyim?”
Kadın yüzüme bakıp görev icabı gülümsedi.
“Behzat Hanoğlu konağında.”
Şilan yengenin kocasının adını duyduğumda bayılmadan önce olup bitenler bir bir beynime saldırdı sanki.
Şervan, beni kendi konağına getirdiyse hakkımdaki hükümden artık kaçacak yerim kalmamış demekti.
Hoş zaten kaçsam da ne anlamı vardı. Kimin hatırasına sadık kalmak için çırpınacaktım?
En mahremimizi açmıştı üzerime getirdiği karısına. Şerefimi iki paralık etmişti üstelik yetmezmiş gibi hastanede...
Ölünün arkasından kötü konuşulmaz. Behram ağa benim için de ölüydü artık. Arkasından ne konuşacak
