Hafif hafif birbirimize sırıtmaya devam ederken birtakım sesler duydum ama kendimi dalıp gittiğim o gözlerden koparmak pek de kolay değildi. Daha büyük bir şok gerekiyormuş demek ki...
O minnoş tıkırtılar öyle bir gürültüye dönüşüvermişti ki birden sormayın. Valiz tekerlekleri, sürüklenme sesleri ve hatta bebek ağlama sesi! Bunca gürültüyü duyunca bir korku geldi yerleşti tabii içime.
Sonunda şaşkınlıkla dikilip kaldığımız yerden ayrılabilmiş, o önde ben arkasında giriş kapısına doğru yönelmiştik.
"Bekir ne oluy..." derken sesi kesilip bir anda duraksayan Burak'ın sırtına kafamı çakmış olabilirim. Şaşkınlıkla kısa bir an arkasında ne yaptığıma bakmış ardından "Canım, hoş geldin," diye öne doğru hızla ilerlemişti.
"Oy kuzum, hoş bulduk!"
Yalnızlık bitmiş, Fatma Abla peşinde tanımadığım
