"Şu temizlik işi ne menem şeymiş arkadaş, yap yap bitmiyor."
Elimdeki paspası hırsla parke zeminin üzerinde ileri geri hareket ettiriyor ara sıra da kovaya daldırıp sağa sola sular saçılmasına aldırmadan yıkıyordum.
"Of tiksindim artık yeter ya!"
Yine her zamanki söylenme seanslarımdan birindeydim. Motive oluyordum söylene söylene çalışırken çünkü gerçekten zerre keyif vermiyordu. Böyle zamanlarda evde yalnız olmak içimi dökmek için epey faydalı oluyordu.
"Söylenme söylenme, çalış."
Şok!
Kapı sesini duymadığım ve arkam kapıya dönük olduğu için ani ses tonundan ürkmüştüm. Yerleri silmekte olduğum paspasın sopası elimde olduğu halde ona tutunmayı başaramamış ıslak zemin yüzünden kayıp popo üstü düşüvermiştim, Allah'ın adaleti... Hissettiğim keskin acıyla iç çektim. İnşallah beni pöçük
