Gizli Katman 'Gizemli Portre' (+18)

Defne o gece yine yüzünü göremedi. Rüyada her şey netti aslında. Oda, ışık, gölge, hatta adamın nefes alışverişi bile. Ama yüzü… yüzü yoktu. Sanki biri özellikle silmişti. Ya da o bakmaya cesaret edemiyordu. Adam bu kez daha yakındı. Önceki rüyalardaki gibi uzakta, sisin içinde değildi. Bir adım ötesindeydi. Heybetli duruşu, geniş omuzları, karanlığın içinden belirginleşen sert çene hattı… Defne’nin kalbi göğsüne sığmıyordu. “Bu kez göreceğim,” diye düşündü rüyasında. Adam başını hafifçe eğdi. Yüzünün sağ tarafında tek bir ben vardı. Ne yara izi kadar dramatik, ne de sıradan bir detay kadar önemsiz. Ama Defne her rüyada önce onu görüyordu. Sanki adamın kimliği o küçücük noktada saklıydı. Defne elini uzattı. Parmakları adamın göğsüne yaklaşırken, aralarında görünmeyen bir gerilim titreşti. Dokunursa bir şeylerin geri dönüşsüz değişeceğini biliyordu. Rüyalarında hep o sınırda kalıyordu. Nefes nefese. Bir adım kala. Adam bu kez konuştu. “Beni çizme.” Ses derindi. Sakin. Emir verir gibi değil ama karşı gelinmez bir tonla. Defne irkildi. “Yüzünü göster,” dedi. Kendi sesini ilk kez rüyada duyuyordu. Adam bir adım geri çekildi. Ve yüzü karardı. Defne gözlerini açtığında sabahın ilk ışıkları atölyesinin yüksek camlarından içeri süzülüyordu. Kalbi hâlâ hızlı atıyordu. Yine aynı rüya. Yine aynı adam. Ve yine eksik bir yüz. Yatak odasıyla atölye arasında sadece yarım bir duvar vardı. Defne çoğu zaman uyandığında doğruca tuvale giderdi. Bu sabah da öyle yaptı. Üzerindeki ince gecelik omzundan kaymıştı ama aldırmadı. Soğuk zemine çıplak ayakla bastı ve yarım kalan portrenin karşısına geçti. Adam tuvalde neredeyse tamamlanmıştı. Geniş omuzlar. Güçlü boyun. Koyu gölgelerle belirginleştirilmiş kas hatları. Yüzünün sağında tek bir ben. Ama yüz… Boş. Her denemesinde başka bir ifade çiziyor, sonra siliyordu. Kaşları, gözleri, dudakları… Hiçbiri “o” olmuyordu. Çünkü Defne yüzünü gerçekten görmemişti. Fırçayı eline aldı. Belki bu kez. Ama fırça tuvale değdiği an başka bir görüntü zihnine girdi. Başka bir yüz. Eski kocasının. Kerem’in gülümsemesi. Bir zamanlar ona aşık olduğunu sandığı adamın yüzü. Defne’nin içi sıkıştı. Kerem’le ilk tanıştıkları gün geldi aklına. Üniversite sergisinde, tablolarının önünde durmuş, uzun uzun bakmıştı. “Renkleri fazla cesur kullanıyorsun,” demişti gülümseyerek. Defne o cesareti sevmişti. Sonra aileler devreye girmişti. “Bu iş yürümez.” “Onun ailesi bize uymaz.” “Sanatla geçinilmez.” Defne ilk kez o zaman bir tuvali yarım bırakmıştı. Kerem’i sevdiğini sanmıştı. Ama sevgiyle korku arasındaki farkı çok geç anlamıştı. Ailesinin baskısı arttıkça Kerem geri çekilmişti. Defne ise daha çok savaşmıştı. Sonunda yalnız kalmıştı. Boşanma kağıdını imzaladığı gün, kalbinde bir şeyin söndüğünü hissetmişti. O günden sonra kimseye tam anlamıyla yaklaşmamıştı. Tuvallerine sığınmıştı. Ve rüyalar başlamıştı. Önce silik bir gölge. Sonra bir siluet. Sonra o ben. Defne fırçayı sertçe bıraktı. “Sen Kerem değilsin,” diye fısıldadı tuvale. Rüyadaki adam Kerem’e benzemiyordu. Kerem yumuşaktı. Kararsızdı. Ailesinin sözünden çıkamayan biriydi. Bu adam ise… Bu adam tehlikeliydi. Onu her gördüğünde Defne’nin içinde tuhaf bir his uyanıyordu. Korku ve arzu arasındaki ince çizgide duran bir his. Kaçması gerektiğini söylüyordu içgüdüleri. Ama aynı zamanda yaklaşmak istiyordu. Telefonunun titremesiyle irkildi. Bilinmeyen numara. Açmaması gerektiğini düşündü. Yine de açtı. “Defne Eren?” Ses erkekti. Kontrollü. Profesyonel. “Evet.” “Özel bir portre siparişi vermek istiyorum.” Defne’nin bakışları yavaşça tuvale kaydı. Yüzü olmayan adama. “Nasıl bir portre?” “Detayları yüz yüze konuşmamız daha uygun olur.” Kısa bir sessizlik. “Model kim?” Adam bir an sustu. “Henüz bilmiyorum.” Hat kapandı. Defne’nin ensesinden aşağı soğuk bir ürperti indi. Henüz bilmiyorum. Aynı kelimeleri rüyasında da duymuş muydu? Tuvale yeniden baktı. Yüz hâlâ yoktu. Ama sanki gölgeler biraz daha koyulaşmıştı. O gece Defne yine uyuyamadı. Ve sabaha karşı tekrar rüya gördü. Bu kez atölyedeydi. Ama yalnız değildi. Arkasında bir nefes hissetti. Sıcak. Yakın. Tehlikeli. Adam kulağına doğru eğildi. “Beni bulmaya çalışma.” Defne arkasını dönmek istedi ama hareket edemedi. “Zaten geliyorum.” Bu kez yüzü neredeyse görünüyordu. Neredeyse. Ve Defne ilk kez korkmadı. Uyandığında kapı çalıyordu. Gerçek dünyada. Defne’nin kalbi yavaşça hızlandı. Kapıya doğru yürüdü. Elini tokmağa uzatırken tek bir düşünce vardı zihninde: Eğer yüzünde o ben varsa… Her şey başlayacaktı.