Henüz gece olmasa da Defne’nin içindeki karanlık henüz dağılmamıştı.
Aras’ın teninin sıcaklığı hâlâ omuzlarında iz gibiydi.
Son 24 saat — sadece vedalaşma değildi.
Bir tür mühürleme.
Bir tür “Geri dönüş yok” anlaşması.
Şimdi soğuktu.
Komutanın merkez binasının cam cephesi sabah ışığını yansıtıyordu.
Defne o camlarda kendini gördü.
Ressam.
Sevgili.
Ve şimdi…
Ajan.
Kapılar açıldı.
İçeri adım attığında güvenlik kapıları metalik bir ses çıkardı.
Bu ses bir sınırdı.
Aras dışarıdaydı artık.
Ama Defne dışarıdan kopmamıştı.
Henüz değil.
************************
-Komutanın Odası-
Komutan pencereden şehre bakıyordu.
Geri dönmedi.
“Hoş geldin, Defne.”
Defne sesindeki ölçülü tonu fark etti.
Ne sıcak ne tehditkâr.
Sadece hesaplı.
“Kararından emin misin?”
Defne cevap vermeden
