Sessizlik… Bu kez doğal değildi.
Uğultu kesildiğinde ortamda kalan şey, boşluk değil beklentiydi. Defne bunu ilk fark eden oldu. Sanki hava bir şeyi tutuyordu. Bir kelimeyi, bir sesi, bir kararı.
Yüzeyde beliren siluet sabit duruyordu.
İnsan formundaydı ama net değildi. Konturları bulanık, hareketi gecikmeli. Sanki bir camın arkasından değil de zamanın arkasından bakıyordu.
Kerem refleksle bir adım öne geçti. “Bu gerçek mi?” dedi.
Kimse cevap vermedi.
Çünkü cevap… O anda geldi.
Siluetin başı hafif yana eğildi.
Bir gözlem hareketi.
Meryem’in nefesi kesildi. “O da bizi izliyor.”
Defne’nin kalbi hızlandı. “Bizi mi… Yoksa Aras’ı mı?”
Aras’ın sesi alçak çıktı. “Bağları.”
Bu kelime yüzeyde yankılanmadı ama ortamın içine yayıldı. Bağlar. Her şey dönüp dolaşıp oraya geliyordu.
Siluet
