Buluşma yerini Aras seçti.
Bu da bir ilk sayılırdı.
Kalabalık olmayan ama tamamen izole de sayılmayan bir yerdi. Eski bir kitapçı–kafe karışımı. Şehrin merkezine yakın ama aceleyle girilen bir yer değil. İnsanların özellikle geldiği, özellikle oturduğu bir mekân.
Kaçış noktaları vardı.
Ama aynı zamanda durmak için de alan tanıyordu.
Defne kapıdan içeri girdiğinde Aras onu hemen görmedi.
Ya da gördü ama bakmadı.
Bu da bir tercihti.
Defne bunu anladı.
Üzerinde sade bir elbise vardı. Bilinçli bir seçim değildi ama Aras’ın dünyasında “Fazlalık” sayılmayacak kadar nettı. Saçlarını toplamak istemişti ama vazgeçmişti. Lara bunu fark etmişti.
“Bu bir randevu değil” demişti Lara.
Defne gülümsemişti. “Biliyorum.”
Ama şimdi Aras’ı gördüğünde, içindeki bir şey o cümleyi sessizce geri aldı.
