Tünel derine indikçe hava değişiyordu.
Bu değişim sıcaklıkla açıklanabilecek bir şey değildi yalnızca. Soğuk vardı, evet. Duvarlardan sızan, metal yüzeylerde biriken, nefesi görünür kılan o ince yeraltı soğuğu… ama asıl mesele sıcaklığın düşmesi değildi. Aşağı indikçe havanın içindeki niyet değişiyordu.
Üst katın çürümüşlüğü başka türlüydü. Orada zamanın pası vardı. Çatlamış ekranlar, kırılmış dosya dolapları, terk edilmiş laboratuvar hissi… her şey bir zamanlar burada insanlar yaşadığını, sonra aceleyle çıktığını söylüyordu.
Ama burası…
Burası terk edilmemiş gibiydi.
Sadece bekliyordu.
Aras önde yürüyordu. El fenerinin ışığı beton koridorun steril beyazına vuruyor, sonra sanki ışık bile rahatsız oluyormuş gibi geri çekiliyordu. Koridorun iki yanında dar cam paneller vardı. Kimilerin
