Depo kapısı kapanmadı.
Kapanması gerekiyordu.
Ama kapı aralığında, sanki biri orada kalmayı seçmiş gibi ince bir karanlık şerit duruyordu. Defne bunu fark ettiğinde, galeriye geri dönmüştü bile. Projektör susmuş, Lara’nın görüntüsü çekilmişti ama ortam boşalmamıştı.
Çünkü izler boşalmazdı.
Aras — galerideki Aras — birkaç adım geride durmuştu. Sessizdi. Ama o sessizlik, artık Defne için rahatlatıcı değildi. Tam tersine, Defne ilk kez bu sessizliği bir örtü gibi algılıyordu.
Defne yürüdü.
Galerinin ortasına geldi.
Durdu.
Ve konuştu.
“Çıkabilirsin.”
Aras kaşlarını çattı. “Ne?”
Defne ona bakmadı.
“Beni izliyorsun” dedi. “Uzun süredir. Artık saklanmana gerek yok.”
Sessizlik.
Ama bu sessizlik boş değildi.
Galeri duvarlarından biri hafifçe soldu. Tıpkı bir fotoğrafın ışık altında a
