Akşam.
Selin tüm misafirleri yolcu ettikten sonra Aras’ın burada kalmasını fırsat bilerek günün stresini atmak maksatlı birkaç arkadaşıyla bir şeyler içmeye karar verdi.
O gittikten sonra Defne ve Aras galerinin üst katında yalnız kaldılar.
“Bugün ölmedik” dedi Defne.
Aras gülümsedi.
“Bu iyi bir başlangıç.”
Defne yaklaştı.
“Beni korkuttun.”
Aras elini Defne’nin beline koydu.
“Beni daha çok korkutan sensin.”
“Neden?”
“Çünkü seni kaybetme ihtimali artık gerçek.”
Defne parmak uçlarıyla Aras’ın yüzüne dokundu.
“Ben buradayım.”
Aras eğildi.
Dudağına tatlı bir öpücük kondurdu. Sakin ama daha derin. Sanki Defne’yi kaybetme korkusunu öpücükleriyle bastırmak ister gibi.
Defne de tüm gün bu anı beklemiş gibiydi, öpüşlerine karşılık verirken ellerini Aras’ın ensesinde, saçlarında gezd
