Sabah, odaya sessizce girdi.
Perdeler tam kapanmamıştı. İnce bir ışık şeridi, duvardan süzülerek zemine düştü. Gece boyunca birbirine sarılı uyuyan iki bedenin üzerine yavaşça yayıldı. Toz zerreleri o ışığın içinde ağır ağır dönüyordu; sanki zaman acele etmiyor, hatta bilinçli olarak yavaşlıyordu.
Defne ilk uyanan olmadı.
Aras’tı.
Ama gözlerini açtığında kıpırdamadı.
Defne’nin başı hâlâ göğsündeydi. Nefesi düzenliydi. Parmakları Aras’ın tişörtünün kumaşını gece boyunca bırakmamış gibi sıkıca tutuyordu. Aras o küçük detayı fark etti. Gülümsedi.
Elini Defne’nin saçlarına götürdü. Yavaşça, uyandırmaktan korkar gibi koklayıp okşadı saçlarını.
Defne hafifçe kıpırdandı. Gözlerini açmadan konuştu.
“Beni izliyorsun.”
Aras’ın dudak kenarı kıvrıldı.
“Evet.”
Defne gözlerini araladı. Sabah
